Monthly Archives: June 2009

Alela Diane – ‘To Be Still’

ALELA DIANE‘To Be Still’ (Fargo/Munich)

Je zou kunnen zeggen dat Alela Diane een hippiemeisje is. Misschien is ze dat ook wel: ze zingt liedjes over natuurschoon en heeft vlechtjes in haar haren. Haar liedjes zijn echter ook van zo’n onwerkelijke schoonheid dat je het lichte wierookgeurtje dat om haar heen hangt graag voor lief neemt en zelfs gaat koesteren. Haar tweede plaat ‘ To Be Still’ is een logisch vervolg op haar debuut ‘ The Pirates Gospel’ en minstens even mooi.
Net als op haar debuutplaat haalt Diane haar inspiratie uit de oude Amerikaanse folk. Haar liedjes liggen in de lijn van vriendin Joanna Newsom, maar zijn een stuk directer en toegankelijker. Waar Newsom naar hartelust experimenteert gaat Diane terug naar de basis en houdt het bij elementaire folk. Ze gebruikt gitaar, banjo en af en toe een fiddle, zoals in het wonderschone ‘White as Diamonds’.
In combinatie met haar prachtig droeve zang ontstaat er serene, mysterieuze muziek die een stoere vent kan laten huilen van ontroering. In ‘Age Old Blue’ zingt Diane over de kleur van de zee, die haar aan haar moeders ogen doet denken. En dat is verre van sentimenteel. Diane maakt er een hoogst ontroerend liedje van, waarin ze de meest herkenbare gevoelens op knappe en bedrieglijk eenvoudige wijze verwoordt.
‘To Be Still’ is een meer dan intrigerende folkplaat van een jonge singer-songwriter die prachtig nostalgische liedjes zingt over de natuur en haar familie. Uw schrijver is inmiddels smoorverliefd geworden; op de plaat en stiekem ook op de maakster ervan. Deze recensie mag dan ook als smeekbede worden gelezen. Lieve Alela, kom je snel in Groningen spelen? (15 juli komt ze hoor!, red.)

Bart Breman

Leave a comment

Filed under Album reviews

PePr’s Pusherman Playlist Week 26

ttb

tw lw pp PePr Pusherman Playlist – 2009 – 26ste jaargang, wk 26 nat wi
1 . 1 THE GOSSIP Music For Men (Columbia) USA 1
2 . 2 DINOSAUR JR Fram (Jagjaguwar/PIAS) USA 1
3 . 3 SUNSET RUBDOWN Dragonslayer (Jagjaguwar/Konkurrent) CAN 1
4 8 4 SONIC YOUTH The Eternal (Matador) USA 3
5 7 5 DIRTY PROJECTORS Bitte Orca (Domino) USA 3
6 1 1 DEERHUNTER Rainwater Cassette Exchange (4AD/V2) USA 3
7 2 1 GRIZZLY BEAR Veckatimest (Warp) USA 5
8 6 6 CLUES – Clues (Constellation/Konkurrent) CAN 5
9 . 9 THE MARS VOLTA Octahedron (Mercury) USA 1
10 . 10 TINY VIPERS Life On Earth (SubPop/Konkurrent) USA 1
11 3 3 THEE OH SEES Help (In The Red/Konkurrent) USA 7
12 4 1 CRYSTAL ANTLERS Tentacles (Touch and Go) USA 9
13 5 5 THE THERMALS Now We Can See (Kill Rock Stars) USA 7
14 12 12 ANNE SOLDAAT In Another Life (Excelsior) NL 7
15 11 9 THE RIVERBOAT GAMBLERS Underneath The Owl (Volcom) USA 7
16 . 16 WE WERE PROMISED JETPACKS These Four Walls (Fat Cat) UK 1
17 . 17 WHITE DENIM Fits (Full Time Hobby/PIAS USA 1
18 . 18 KURT VILE Constant Hitmaker (Woodsist) USA 1
19 . 19 TYVEK Tyvek (Siltbreeze) USA 1
20 . 20 VIEUX FARKA TOURE Fondo (Six Degrees) MAL 1
tw=this week/lw=last week/pp=peak position/wi=weeks in/by PePr

Leave a comment

Filed under Trash That Beat

Redactioneel VK 14

Zo, dat zijn er weer 7. Gelijk even netjes opslaan, want we willen natuurlijk niemand teleurstellen straks aan de deur. Het zal wat zijn, kom je helemaal uit Hamburg, Leuven, Amsterdam of gewoon uit Schermerhorn, staat je naam niet op de reserveringslijst. Nu hebben we meestal wel begrip, een foutje zit in een klein hoekje, maar je krijgt van die paniektoestanden. Het zal voor zowel The Gories als voor Oblivians wel bij een one-off chance blijven tenslotte. Maar ja, dat dachten we enkele jaren terug ook bij Dinosaur Jr en die hebben met Farm nu alweer een 2de uit sinds de heroprichting. Trouwens een puike plaat. Ik kocht em vanochtend bij Elpee. Op vinyl uiteraard (180 grams heavy weight vinyl!) in fraaie klaphoes met 7” en poster als bonus. Ik stond daar al om 10 uur aan de balie met een pak kaartjes, want ook Nomeansno en Cold War Kids gingen van start. Toen had ik Plato al gehad, na een kopje dubbele espresso bij de Coffee Company. Ik hield het daar bij Elpee natuurlijk niet bij Dino alleen.
Sonic Youth in VeraOok de nieuwe Sonic Youth (hiernaast in Vera (1983) te zien) was namelijk verpakt als zo’n fraai vormgegeven album. Ja mensen, dat is nu een ALBUM: een vinylplaat in een klaphoes! Een CD kan dus nooit een album zijn, ook al hoor je ene Giel B bij De Wereld Draait Door altijd maar kletsen over het nieuwe album van… waarbij hij dan zo’n lullig CD-hoesje in de lucht houdt. Dom! Maar dat terzijde. Helaas was de nieuwe Mars Volta nog niet op vinyl, maar omdat ik zo nieuwsgierig was heb ik me bezondigd aan ‘plastic’. Via het ‘zwarte goud’ van Tyvek (aparte vuige punkrock) en Kurt Vile (solowerk van War On Drugs voorman) liep de rekening op tot tegen de 100 euro. Ach, wat maakt het uit, de espresso heeft zijn werk gedaan, het zonnetje straalt vanuit een strak blauwe lucht die nog vers is zo in de ochtend en je fietst een rondje om naar de Jongens Van Hemmes met de laatste rolletjes kaarten.

Nu, iets na zessen, is de realiteit even anders. Mijn nieuwe kantoor is namelijk nog niet geheel berekend op dergelijke ‘zomerse taferelen’ dus puffend en zwetend pers ik de laatste loodjes van de dag eruit. Straks nog maar even snel naar de volkstuin (met een koel potje bier in de tas) de plantjes wateren. Ik heb trouwens het idee dat ik vandaag de enige ben die aan het werk is en dat het ganse boekersvolk aan het strand ligt. De mailbox stroomt namelijk vooral vol met reserveringen. In tegenstelling tot gisteren toen het een drukte van belang was met de ene na de andere aanbieding en diverse bevestigingen ook. Ik kan je nu al zeggen: het wordt waarschijnlijk een dolle boel in het najaar. Maar zover zijn we nog niet. Morgen eerst nog de CD-presentatie van Sexton Creeps, vrijdag het harde werk met Immolation en Gorod en woensdag het begin van het indrukwekkende ‘slotoffensief’ dat ingezet wordt met Mono.

In de aanvang van dit epistel had ik het over een ‘FOUTJE…hoekje’. Nou, in Vera zitten ze soms in alle hoeken en gaten.

Alzo: excuses aan degene die bij Pestilence na half elf voor de dichte deur stond; excuses aan de fan van Alela Diane, de voorverkoop begint pas 1 juli; en excuses aan de koper van een Gories/Oblivians kaartje die met 12 zorgvuldig gespaarde euros in de winkel staat, het is 13 (tsja, kost een bak geld, de mannen en vrouw doen het niet voor  ‘niks’).

Rock’n’Joy, PePr

2 Comments

Filed under Rock'n'Joy

The Moi Non Plus – ‘Remixed’

THE MOI NON PLUS Remixed (Subbacultcha!)

Het sympathieke Nederlandse Subbacultcha! doet een hoop voor de liefhebbers van leuke muziek uit de underground. Ze brengen muziek uit, organiseren concerten, er zijn links en tips van leuke en originele bands/artiesten van nu en nog veel meer.  De mensen achter het platform Subbacultcha! zijn ook actief in The Moi Non Plus. Duo Bas Morsch en Leon Caren brachten vorig jaar een mooi debuut uit vol noise. Een puike plaat, die we veelvuldig bij Hartkramp draaiden. Vooralsnog heeft The Moi Non Plus geen opvolger voor hun eerste plaat, maar wel een vervolg in de vorm van deze remix cd. Hun plaat is voor 29 binnen- en buitenlandse muzikanten en kunstenaars inspiratiebron geweest voor remixen die je op een cd krijgt. De tamelijk gruizige muziek krijgt hier en daar een meer elektronisch tintje van o.a. Machinefabriek en Notendo. Je krijgt er ook een fraai vormgegeven boek met foto’s en tekeningen bij. Het logo van de band kent nu vele varianten.

Yvar

Leave a comment

Filed under Album reviews

Music For Men

Peter-en-Beth-GossipOp de Luisterpaal van VPRO’s 3voor12 laaf ik me aan ‘Music For Men’ van The Gossip. OK, zo’n mooie kuif als de jongeheer (jongedame Peter! Hannah Blilie om precies te zijn, redactie) op de hoes heb ik niet, maar dat maakt mijn goede vriendin Beth niets uit. Maar snel aanschaffen die schijf. Ook fijn voor de Swingavond!

Groet, PePr

Foto: Esther

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

Exit Gorefest

Van onze sympatieke veldwerker Henk Landkroon ontving ik het volgende bericht omtrent het uiteengaan van Gorefest:

Zojuist kreeg ik een voor de liefhebber (en daar reken ik mezelf heel erg bij) vervelend bericht te lezen. De bekende en zeer gewaardeerde Nederlandse metal band Gorefest is er mee gestopt. ”De reis is voorbij” noemen ze het zelf. Doordat ik de band ”tig” malen gezien heb in de afgelopen jaren, zijn wij elkaar een beetje gaan kennen. Heb zelfs eens een beetje ”bemiddelend gepraat gedaan” bij een concert van de band in Vera Groningen op 07-12-2008. Het concert zou, naar later bleek, een van de hoogtepuntjes blijken te zijn geweest in de geschiedenis van de band.
Na een mailtje mijnerzijds aan Frank Harthoorn (een van de gitaristen van de band) waarin ik hem van mijn teleurstelling liet blijken kreeg ik per om gaande het volgende mailtje terug:

Dank voor je woorden Henk. ‘t Is voor ons de beste beslissing, hoe jammer we het allen ook vinden. Jij in ieder geval reuze bedankt voor alle support, en niet te vergeten die Vera-show, wat een hoogtepunt tussen vele hoogtepunten was voor ons! Spreek je vast nog wel eens, OK?
cheers,
Frank

PePr approved

Ps. Henks avonturen zijn overigens te volgen op http://stormblast1953.blogspot.com/. Ook vol foto’s, want Henk slaat geen (metal)concert over zonder zijn toestel.

1 Comment

Filed under Rock'n'Joy

Tiny Vipers – ‘Life On Earth’

TINY VIPERS Life on Earth – (SubPop/ Konkurrent)

Ongeveer twee jaar na het verschijnen van ‘Hands Across the Void’, het intrigerende debuut van Tiny Vipers, is er een nieuwe plaat uit: ‘Life on Earth’. In de tussenliggende tijd is Jesy Fortino, de dame achter Tiny Vipers, gegroeid. De dagen dat ze met haar akoestische gitaar langs de koffiehuizen van Seattle trok, tevens de periode waaruit ze haar debuut destilleerde, liggen ver achter haar. Fortino heeft met haar muziek een groter publiek bereikt – Jan Douwe Kroeske noteerde Tiny Vipers in zijn top10 van 2007 en steeg behoorlijk in mijn achting. Op ‘Life on Earth’ hoor je duidelijk haar ontwikkeling. De uit een basis van Cat Power en Joanna Newsom puttende Fortino, klinkt vandaag de dag zelfverzekerd en overtuigend. Ook het geluid is bijzonder helder en mooi. Het karakter van Tiny Vipers is echter gebleven. Ze is nog steeds moeilijk te vatten en haar vertellingen werken hypnotiserend. Mondjesmaat geeft ze blijk van haar bedoelingen, maar wanneer je het denkt te begrijpen, ben je haar alweer kwijt. Op ‘Life on Earth’ neemt ze meer tijd voor haar nummers. Het schitterende ‘Twilight Property’ of het boeiende titelnummer zorgen ervoor dat Tiny Vipers zich mag nestelen in de hoogste regionen van de moderne Folkscene. Een plek die haar niet misstaat. Integendeel zelfs. Gaat dat dus zien, wanneer ze in augustus naar Vera komt.

Niek Hofstetter

Leave a comment

Filed under Album reviews

Marching Band – ‘Spark Large’

MARCHING BAND Spark Large (U&L Records)

Toegegeven, hij is van 2008, maar bij mijn weten nog niet in de VK besproken. En dat is zonde, want zo dreigt een verslavend mooie plaat in de vergetelheid te raken. Het vijfkoppige Marching Band uit het Zweedse Linköping draait om het duo Erik Sunbring en Jacob Lind. Met ‘Spark Large’ tekenen zij voor één van de beste debuutplaten van de laatste tijd. Ergens tussen indiepop en art rock in, weet deze plaat van begin tot eind te boeien. Dit komt deels door de kraakheldere gitaren (ik herinner me American Football!) en de fraaie close harmony-zang, soms uit liefst vier kelen. Verder vallen het gebruik van xylofoon, marimba, banjo, vibrafoon en keyboards op. Samen zorgt dit voor opgewekte liedjes met geweldige gitaarloopjes en mooie beheerste zang. Uitschieters zijn opener ‘For Your Love’, het knappe ‘Make No Plans’ en het steeds uitbundiger ‘Letters’. Liefhebbers van The Shins en uptempo Pinback zullen dit liefkozen. Of ze vernoemd zijn naar de song ‘Marching Bands Of Manhattan’ van Death Cab For Cuties ‘Plans’ weet ik niet, maar dat zou heel goed kunnen, want ook daar heeft het zeker raakvlakken mee. Ze stonden in april op Motel Mozaïque en in Paradiso en gaan volgens hun site deze zomer de festivals af. Ik duim voor Lowlands (en voor Vera). ‘Spark Large’: een zomerse plaat, deze zomer in de herkansing.

*T-Ice

2 Comments

Filed under Album reviews

Redactioneel VK 13

De aanwezigheid van wat BNers kon de Stadse en Ommelander rockers gisteravond niet verleiden om massaal naar Vera te komen. De Rock & Roll Revue 2009 moest het doen met slechts 77 bb’s. Maar die gingen dan wel weer uit de plaat voor het omvangrijke en gevarieerde programma. De one man trashband Ottoboy mocht spitsbijten en deed dat voor een halve man en een paardenkop naar behoren. Bij Fury 161 had het publiek haar totale omvang al bereikt. De 5 strak geklede heren speelden hun op de 60’s gelaarsde rock vol vuur in een vette rookwolk. Wat benzinedamp daarin had niet misstaan. Van zanger Michiel kreeg ik hun laatste CD Talk Of The Town met de in trots gedrenkte opmerking dat het hoesje ontworpen was door Mitch O’Connell , bekend van ondermeer Supersuckers art work en ook fameus tatoeëerder, zo maak ik op uit zijn site (www.mitchoconnell.com) die het bezoeken meer dan waard is. Aan tatoeages vanavond trouwens geen gebrek, met DJ Dikke Dennis voorop. Michiel vroeg me ook nog of het klopte dit ie me afgelopen zaterdag in de Watt had gezien. Jazeker, antwoordde ik. Ook hij bleek een groot Morrissey fan te zijn. Tot afgrijzen van vuige rockvrienden  en bandgenoten vertelde hij. M schijnt in die scene niet zo goed te liggen. Maar daar had ie schijt aan. En terecht. Fuck de kortzichtigen. Ergens in de 80er jaren had Michiel zo graag The Smiths gezien op Pinkpop, die editie met o.a. Husker Du, waar ik ook was speciaal voor HD, maar dat terzijde. Echter 2 weken eerder ging de band op zwart, dus dat was een bummer voor Michiel. Ik kon het natuurlijk niet laten te zeggen dat ik The Smiths in 1984 liefst 2x gezien had.

Goed, tijd voor de BNers. The Deaf is het bandje van Frans van Zoest, oftewel Spike van Di-rect. Het ‘klootjesvolk’ had het blijkbaar niet door, anders was het zeker veel drukker geweest. En maar goed ook eigenlijk, men had het toch niet begrepen. The Deaf bleek uiteindelijk wel de leukste band van de avond te zijn. Met bassiste en drummer was het een trio dat zich vol overgave laafde aan de garagerocknroll. In de nababbel bleek Frans een sympathieke, geïnteresseerde, vrolijk babbelende Hagenees die sinds 4 jaar groot fan was van ene Dead Moon. Zo zeg, moet je net hier zijn. Vakkundig kreeg hij, met Denvis als mentor naast zich, de geschiedenis sinds 1990 uitgetekend, en gelijk die van The Gories en Oblivians erbij. Dat natuurlijk met het oog op 8 juli, wanneer een groot gedeelte van het Revue-gezelschap hier in het publiek zal staan. Toen The Deaf in haar geleende PC Hooft-tractor (een Lincoln) stapte voor de lange thuisreis was het afscheid hartelijk. En wie weet speelt Di-rect hier straks met nieuwe bezetting wel in de club? Krezip scenario… ?

Verder met de slot- en hoofdact van de avond: The Spades. Sociale contacten eisen hun tol, dus heel veel heb ik er niet meegekregen. Maar toch bijna de helft. Toen ik Dikkie tegenkwam kon ik het niet laten hem een ‘quizvraag’ voor te leggen: welke voormalige profvoetballer staat daar geheel rechts op het podium met een gitaar in de klauwen?  Pieker, pieker, geen idee. Antwoord: Björn van der Doelen. Dikkie: Neeeee, nie waar. Hij lijkt er wel op. Echt waar?  Zekers! Björn van der Doelen die in seizoen 1994/1995 debuteerde bij PSV in een wedstrijd tegen FC Utrecht. Een beruchte wedstrijd, omdat hij daarin in het oog werd geprikt door een vinger van Edwin Gorter, die weer de vader is van Donny Gorter, talentvol jong talent van het NAC dat j.l. ons FC uitschakelde voor Europees voetbal. Björn had Ron Jans nog geSMSt dat ie hier speelde, maar die was op vakantie in Turkije. Levchenko, erkend muziekliefhebbende voetballer alhier, had ikzelf getipt. Maar die was gelijk na zijn interland met Oekraïne ook afgereisd naar een ver oord. Stel je voor dat het voetbalseizoen nog gaande was, dan was het aantal BN’ers zelfs dubbel zo groot geweest. Las trouwens net op de VI site dat Lev de FC definitief verlaat. Toch jammer.

Gegroet PePr (tussen de hiphopbedrijven door)

Foto’s: Esther en Peer

3 Comments

Filed under Bühnenleben, Rock'n'Joy

Deerhunter – ‘Rainwater Cassette Exchange’

DEERHUNTERRainwater Cassette Exchange (4AD/V2)

Deerhunter is op stoom. Na de schitterende plaat Microcastle, de gratis bijgevoegde plaat Weird Era Continue, die samen vrij kort volgden op Cryptograms en de EP Fluorescent Grey en die tussendoor afgewisseld werden met releases van succesvolle zijprojecten als Atlas Sound en Lotus Plaza, is er opnieuw iets nieuws verschenen van Deerhunter. En wel het EP-tje Rainwater Cassette Exchange; een vijftal nummers op een ouderwets cassettebandje. Sowieso een leuk hebbeding voor de doorgewinterde fan, maar niet alleen dat. Waar Fluorescent Grey heel erg hing op de sfeervolle sound van Cryptograms, zo leunt Rainwater Cassette Exchange stevig op de songs van Microcastle. De EP klinkt veelal als ‘Agoraphobia’, één van die dromerige popliedjes op Microcastle. Bij alle nummers volgt Deerhunter een vast stramien: de meest toegankelijke geluidsmuurtjes van My Bloody Valentine bouwen de sfeer en de uit de jaren ’60 gehaalde popsong-structuren geven de nummers vorm. Hoe vrij en fris de band op dit EP-tje ook klinkt, het is tekstueel gezien behoorlijk donker. Met deze vijf nummers voegt Deerhunter wederom iets moois aan het oeuvre toe. En de geïnteresseerde muziekliefhebber hoeft niet te vrezen, want de muziek op dit gelimiteerde cassettebandje zal later dit jaar in andere vormen verschijnen. Gelukkig maar.

Niek Hofstetter

Deze cassette is nieuw binnengekomen op nr. 1 in PePr’s Pusherman Playlist, jaargang 26, week 24

1 Comment

Filed under Album reviews