Monthly Archives: April 2010

PePr’s Pusherman Playlist Week 15

ttb

Advertisements

Leave a comment

Filed under Trash That Beat

Redactioneel Vera Krant 8 2010

Donderdag 15 april

Rock’n’roll boer.
De nachten zijn kort deze week en de tijd voor krantje-peukje-koffie-op-balkon-in-de-zon is beperkt. Want PePr zit al om 10 uur op fietse naar Noorderhogebrug. Onderweg even in de rij staan met de huisvrouwen bij de Plus (bolletjes, salami en Vifit in de hand) waarop ik me vervoeg bij de 65plussers op  volkstuincomplex Het Noorden. (De volkstuinyuppen doen het ‘s avonds) Na het genoten ontbijtje gaan de laarzen aan en wordt het gereedschap ter hand genomen. Het zweet gutst van de kop, de rug staat op breken (tijdens de pauzes even een jasje aan want een koutje is zo gevat) maar het verhakslen van noeste kluiten tot een fijn lapje grond waarin het zaad kan kiemenis is bijkans net zo lekker als het binnenhalen van een toffe band.

Local Natives - 17 juni in Vera -

Zoals Local Natives, waarmee het nog niet echt wil vlotten (inmiddels bevestigd, red), of Japandroids, dat vandaag aan het programma werd toegevoegd. Ja, de lente is fris de lente is mooi, en zeker deze week, maar na een paar uurtjes en een douche duik ik de club weer in waar al snel een band op de stoep staat. Morgen Yacht, zaterdag ASIWYFA, zondag Shining, wat een heelijke serie. Let it burn als je niet op Roadburn zit. En volgende week weer en de week daarna wanneer Midlake (koop voorverkoop, wordt volle bak) en Bear In Heaven(!) de niet te versmaden namen zijn. De rockboer heeft het er maar druk mee. Maar niet op zaterdag, dan wordt er gevoetbald met DIO Bier.

Rock’n’Joy, PePr

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

Happy Birthday – ‘Happy Birthday’ (Sub Pop)

Uit Brattleboro, Vermont (wie kent het niet) komt Happy Birthday, een jong trio dat hartstikke leuke lo-fi pop maakt. De meeste nummers van Happy Birthday zijn geschreven door frontman Kyle Thomas en in november 2008 wilde hij wel eens optreden, maar durfde dat niet alleen. En dan heb je ineens een band die het zo leuk blijkt te vinden om samen te spelen, dat je een kleine anderhalf jaar later maar je debuut op Sub Pop uitbrengt. Het kan verkeren. Je hoort 11 prettig rammelende popnummers met punk spirit. Op het net kom je de vergelijking tussen Lou Reed en MGMT tegen. Zelf vind ik een vergelijking tussen het rammelende van Vivian Girls en Ill Ease en een vleugje Pavement wel op zijn plek. Erg leuk dit.

Yvar

Leave a comment

Filed under Album reviews

Christian Prommer – ‘Drumlesson Zwei’ (!K7)

Christian Prommer is een virtuose Duitse drummer en hij bracht in 2008 ‘Drumlesson One’ uit, op het befaamde !K7 label dat onder meer platen uitbrengt van Carl Craig, Funkstörung en Kruder & Dorfmeister. Electronica en beats, daarvoor ben je bij !K7 aan het juiste adres. Op Prommer’s debuut staan instrumentale jazz-versies van o.a. Kraftwerks Trans Europe Express. Op Drumlesson Zwei staan wederom instrumentale werken van anderen en Prommer zelf. Zo hoor je -heel verrassend- Jean-Michel Jarre’s ‘Oxygene Part 4’, ‘Sandstorms’ van Carl Craig en Dennis Ferrer’s club hit ‘Sandcastles’ voorbijkomen. Het zijn allen eigen interpretaties. Groovy jazz, lichte techno, een Moog-synth, avantgarde, wat psychedelica, krautrock en strak drumwerk maakt Drumlesson Zwei tot een intrigerende plaat. Ook de productie door Prommer zelf en Peter Kruder is super strak. Zet dit vooral hard, want de bassen zijn diep en er is veel aandacht voor detail. Heerlijke muziek om thuis van te genieten, maar ook op de dansvloer zal Drumlesson Zwei het prima doen. De Jannen van Elpee zijn enthousiast en ik sluit me daar van harte bij aan.

-Yvar

Leave a comment

Filed under Album reviews

Motel Mozaïque – 9/10 april 2010 Rotterdam

Voor het derde jaar op rij reisde ik af naar Rotterdam alwaar Motel Mozaïque haar 10e editie beleefde. Ook ditmaal stond er weer een gevarieerd programma op de planken waarbij ik vooral uitkeek naar Fool’s Gold, Mumford & Sons, Daedelus en Mount Eerie. Maar laten we ook het sociale aspect niet vergeten, MM is een festival met een uitermate goede sfeer mede door een jaarlijks thema. Dit keer de Zachte Stad, waarbij er bijvoorbeeld ineens schapen stonden te grazen op het doorgaans sfeerloze Schouwburgplein. Zonnetje erbij en het weekend kon niet meer stuk.

Na een moeizame treinreis sloot ik aan bij Joey Ruchtie die een groot deel van de festivalprogrammering voor zijn rekening had genomen (en boven Rotown woont, waardoor mijn slaapplek bereiken slechts drie trappen omhoog rollen inhield). De programmeur en een bezoeker samen op pad, je begrijpt dat je dan niet met dezelfde invalshoek het festival instapt, maar gelukkig sloot de bedachte route prima aan. Dag 1 begon voor mij met een kort optreden van The Strange Boys in de 3voor12 kerk op het Schouwburgplein. Nu nog een gratis toegankelijke show, later op de avond in Rotown het echte werk. Het voorproefje smaakte in elk geval naar meer. We trapten de avond serieus af bij The Irrespressibles die mij met hun ‘performance orchestra’ amper konden boeien. Waar zowel Antony als Patrick Wolf er allereerst voor zorgen dat de muziek goed is en daarna pas de show invullen, leek dat bij hen andersom het geval. Jammer. Op naar Watt, alwaar zanger Kyp Malone van TV On The Radio in Rain Machine zijn kunsten vertoonde. Toch ook hier wisten de nummers niet te boeien en kwam het op mij over als een slap aftreksel van T.O.T.R. Gelukkig was de avond nog jong en bleek de volgende op de route wel een uitstekende keus te zijn. In de Schouwburg stond bij aankomst een gigantische rij voor –naar later bleek- een van de hoogtepunten van het festival: Mumford & Sons. Na op slinkse wijze binnen te zijn gekomen, konden we nog drie kwartier onze zitting warm houden. Het wachten werd gelukkig beloond door een sterk optreden waarbij ze met hun aanstekelijke folkrock de zaal plat wisten te spelen. De jongens leken duidelijk nog niet gewend aan de massaal toegestroomde fans op het vasteland en vertelden tussendoor dat ze niet lang geleden in pubs speelden voor een man of 50. Dat wordt dan op Lowlands pas echt schrikken jongens! Na nog een paar nummers om de hoek gegluurd te hebben bij Fuck Buttons (daar moet je een hele show van zien, anders grijpt het je niet) direct door naar het volgende hoogtepunt: Fool’s Gold.

Fool's Gold

De plaat is al sinds september uit, maar met de strenge winter ertussen is men er deze lente pas echt klaar voor zo lijkt het. De single ‘Surprise Hotel’ komt al enige maanden langs bij onze eigen Vera Swing, maar na dit zeer overtuigende optreden kan het niet anders dan een (underground-)

zomerhit worden. Daarbij hebben ze een zeer authentieke uitstraling, mede doordat ze in het Hebreeuws zingen. Op een zonnige Lowlands dag kan ook dit niet misgaan! Met een vastgeroeste glimlach op het gelaat nog een paar nummertjes Strange Boys gezien en hop, weer door naar Watt. Je loopt wat af op zo’n avond. Daar stond de Ethiopische Jazz van Mulatu Astatke op de planken. Waar ik bij Fool’s Gold nog sprak van authenticiteit, was dat hier uiteraard nog meer het geval, maar wel zo erg dat het mij niet meer kon boeien. Amadou & Mariam doen dat wat dat betreft beter. Dan was de avond nog niet ten einde. De avond werd prima afgesloten door DJ St. Paul in Watt. Voor ons echter was het eindpunt Rotown, waar Annie een waardeloze DJ-set draaide (nou ja, mooi stond te wezen terwijl haar vriendje aan de knoppen draaide). Welterusten!

Dag 2. Na de vele positieve tweets over Mount Eerie kon het niet anders dan daar de avond te beginnen. Na het voorspelde (ja, via twitter) lomp harde begin, was er snel ruimte voor subtiliteiten en hoorde ook ik er die prachtband in. Maarrr, geen tijd, op naar de volgende! In Watt was Everything Everything inmiddels begonnen. Dacht ik nog nooit gezien te hebben, maar na een van de Coldplay rip-offs herinnerde ik me ineens dat ik er bij EuroSonic om dezelfde reden bij weg ben gelopen. Maar ja, Band Of Horses kwam er bijna aan, dus na het eveneens tegenvallende Lonelady (retro o.k., maar als ik echt ga geloven dat je net als ik de jaren ‘80 bewust hebt meegemaakt, wordt het gewoon zielig) maar een plekje op het balkon gezocht. En daar waren ze dan: Band Of Horses! Met een nieuwe plaat op komst en misschien daarom extra hoge verwachtingen gingen ze als echte rocksterren van start. Mij bekroop een hoog Kings Of Leon gehalte die ik totaal niet voor me zag toen ik ooit hun eerste plaat hoorde, maar eerlijk is eerlijk, ze hebben een goede sound en zijn rijp voor een groter publiek. Tegelijkertijd stonden Angus & Julia Stone in de Schouwburg waar we na een sprintje nog een laatste kwartier van mee konden pikken. Ik zag ze al eens eerder en wederom (al sta ik daar vrij alleen in) trok ik Julia totaal niet. Die kinderstem, dat hippie-gehuppel, aaarrghh! Dat Angus een wereldvreemde zombie is, vind ik ook vervelend, maar hij schrijft tenminste nog bloedmooie liedjes. Solo carrière zeg ik je! Dan door naar de Lantaren voor Soil And ‘Pimp’ Sessions. Net als een dag eerder ook hier weer een festivalknaller.

Band Of Horses

De kamikaze-jazz van de Japanners neigt naar fout, met geripte melodielijnen en al, maar blijft overeind omdat, nou ja, alles wat Japanners muzikaal aanraken nou eenmaal cool is! Dan door naar de laatste band van de avond. Moss (NL) speelde in een naar later bleek veel te kleine zaal; Rotown. Met een dikke rij voor de deur en een pompende massa binnen verbaasden ze denk ik vriend en vijand. Ik verwachtte een wat brave Excelsior band, maar kreeg een stuwende, LCD Soundsystem-achtige ¬zweterige rockshow voorgeschoteld. De cover ‘Silent Shout’ van The Knife was dan ook de perfecte toegift. In Watt was het slotfeest ondertussen begonnen met achtereenvolgens Daedelus, Hudson Mohawke, Plastician en The Gaslamp Killer. De eerste in het rijtje was verreweg het meest origineel en bekoorde mij het meest, maar zowel Hudson Mohawke als The Gaslamp Killer kregen de zaal wel ècht plat. Voor mij was de overgang van een spannende Indie-avond naar een diepzware Dubstep-nacht wat teveel van het goede en sloot af in Rotown waar Giel Beelen de zaal vakkundig had leeg gedraaid met z’n Ibiza house. Weten we ook direct wat hij in de auto draait. Tot slot op zondag de marathon ontvlucht om in Vera als toetje nog de scherpe noisy nummers van Times New Viking te bekijken. Had zeker niet misstaan op MM!

-Arnoud

Leave a comment

Filed under Bühnenleben

Redactioneel Vera Krant 7 2010

Revolutie! Niks geen gecopieer, gesnij en geplak, het is echt geen grap, joen PePr heeft z’n stukje van deze krant voor het eerst in de geschiedenis gemaakt op de computer, in Indesign, als ik de naam van het programma goed heb. Zo zeg, het duizelt me nog wel en heb nog lang niet alles in de smiezen, maar met hulp van Master Arnoud heb ik me vanmiddag toch een leergierig student getoond. Nooit te oud om te leren. Het nam wel even wat meer tijd in beslag, maar die was er omdat deze krant vol staat met concertpagina’s. Nog nooit was ie daarmee zo vet gevuld, nog nooit was april ook zo druk bezet. Vorig jaar was het mei (met 18x), nu april dus. Wel beter zo want het weer is nog lekker hefstig als ik nu naar buiten kijk. Nooit te vroeg juichen met die lente. Dat deed ik vorige week wel. Had lekker de tuin omgespit, ging zwaar bezweet even in het zonnetje zitten en hoppa: een vette verkoudheid. Dom, dom, maar alweer aardig in conditie. En die hebben we nodig, want zo direct gaat Besnard Lakes (I luv that band!) groots uitpakken, morgen wordt een latertje met Wakker, zaterdagmiddag half een voetballen met DIO Bier en daarna fijn uitBLAZEN bij Church Of Misery. Zo, daar kun je de Paasdagen wel mee ingaan. En dan volgende week weer zo’n serie en de week daarna etc. Het kan niet op. Krant is trouwens alweer ‘oud’ want net Balthazar geboekt in juni. Nu duimen voor Local Natives

Rock’n’Joy, PePr

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

PePr’s Pusherman Playlist Week 13

ttb

Leave a comment

Filed under Trash That Beat