Monthly Archives: September 2010

Mondo Generator (18/06/10) // Band Of Skulls & Sixtyniners (24/09/10) – Simplon

Drie maanden geleden kwam ik voor het laatst in Simplon tijdens het concert van Mondo Generator, de band van Nick Oliveri. Oliveri is de ex-bassist van  Kyuss, The Dwarves en Queens Of The Stone Age (je weet wel, de sik met die bassolo in ‘No One Knows’) en ook  de line-up op de laatste single ‘Dog Food’ van Mondo  Generator omvat enkele bekende namen: Dave Grohl (waar was die ook maar weer van?), Happy Tom (Turbonegro) en The Fresh Prince Of Darkness (The Dwarves).  Natuurlijk zijn die er allen niet, anders is het denk ik wel iets drukker dan die twintig man publiek, die tijdens het concert een beetje lusteloos  halverwege de zaal staan. Terwijl de band toch wel zijn best doet en er energiek tegenaan gaat in een beetje vreemd, maar aangenaam rockend concert met twee  gezichten. Dit komt vooral doordat het bij tijd en wijle aan een coverband-van-jezelf doet denken, als Nick Oliveri met bekende nummers komt, die hij wel  degelijk zelf heeft geschreven (en gezongen) in Kyuss en QOTSA. Hij zet deze trend trouwens door, want samen met drummer Brant Bjork gaat hij het Garcia  Plays Kyuss project van zanger John Garcia voorzien van een driekwart authentieke Kyuss bezetting. Missen we alleen Josh Homme nog. Helaas niet onbelangrijk.

Zo leeg als het voor het zomerreces is bij Mondo Generator, zo uitverkocht is het concert van Band Of Skulls nu (vrijdag 24 september 2010). In het prille begin van dit jaar  stond de band op de pre-Eurosonic woensdag gratis in het bovenzaaltje van Café De Spieghel te spelen. Zelf heb ik dat concert gemist, maar een aantal  lyrische reacties heeft mijn nieuwsgierigheid wel weten te prikkelen. Het zal echter het recente optreden tijdens Lowlands zijn geweest, dat er voor zorgt,  dat Simplon nu is uitverkocht.

Dat is mooi voor het voorprogramma The Sixtyniners, alhoewel de concentratie van dat uitverkopende publiek niet optimaal is. Ter hoogte van de bar wordt er  lustig door het concert van het trio heen gemurmeld. En ja, ik bedoel echt trio, want het  duo is uitgebreid met een heuse contrabassist. Dit komt de sixties garage & country rock’n’roll van The Sixtyniners zeker ten goede, want het stoempt  en beukt meer dan ooit tevoren. De authentieke amerikaanse knauw van zanger/gitarist Michiel Hoving en de samenzang met drummer Claudia doet de rest en de meeste babbelaars uiten aan het einde van het concert hun oprechte waardering.

Dan is het de beurt aan Band Of Skulls, waarover ik ook nog andere geluiden hoorde, als zou de band te retro 90-ies of zelfs achterhaald klinken. Het is toch oppassen met dergelijke observaties. Voor je het weet haalt de werkelijkheid je in en verklaart De Wereld Draait Door ineens de 90-ies tot de nieuwe 80-ies en heb je een heel nieuwe revival, waarmee de platenindustrie en artiesten zonder eigen talent hun hart en hun geld weer kunnen ophalen. In elk geval staan de twee blonde baarden op gitaar en drums en de basdame in het in het zwart met dito lang haar wel enigszins in contrast met de 80-ies britpop hoedjes in het publiek.

 

Band Of Skulls

Band Of Skulls

 

Muzikaal past Band Of Skulls wel in een 90-ies traditie, die terug grijpt op 70-ies rock. Ik hoor tijdens het concert iets van een combinatie van Led Zep rock, Smashing Pumpkins en White Stripes en in de samenzang in de rustiger nummers af en toe een hint jaren 60 harmonie. Bovenal zijn het echte popsongs, die de Band Of Skulls produceert. In een aantal nummers werkt het allemaal ijzersterk, zoals in de meer bekende songs als ‘Death by Diamonds and Pearls’ en ‘I Know What I Am’, die in het midden van de set massaal worden meegebruld. De band klinkt live superstrak en ook de samenzang tussen  gitarist/zanger Russell Marsden en bassist/zangeres Emma Richardson is vaak ronduit schitterend. Met de dynamiek is ook niks mis, maar sommige nummers klinken nog net iets te fragmentarisch en ook een enkele ballad-achtige song kan me niet echt boeien. Maar dat is muggeziften over een bovenmatig sterk concert van een nog jonge band.

Dikkie.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Bühnenleben

Take Root Festival, 18 september 2010, Oosterpoort

De laatste jaren is de line-up van Take Root dusdanig verbeterd dat ik bij de 13e editie ook maar eens de gang naar de Oosterpoort gemaakt heb. Leuk om weer eens één van de jongsten te zijn op een festival! De ‘middagbands’ speelden mij te vroeg, dus ik kwam pas binnen toen Deer Tick net afgelopen was. Die hebben een aardige plaat uit, maar ik vernam dat ik aan het optreden niet heel veel gemist had. Ondertussen stond Musee Mecanique al op de planken in de Entreehal, waar ze een sfeervolle set neerzetten, onder andere met zingende zaag. Black Mountain trok de Grote Zaal flink vol, maar kon mij ondanks een handvol mooie songs niet de hele show boeien. Ik zie Amber Webber dan ook liever in Lightning Dust. Leuker, en verrassender, was het optreden van Frank Fairfield in de Kleine Zaal. Hij klonk en zag eruit alsof hij rechtstreeks van een vooroorlogs podiumpje in Texas was geplukt en in Groningen anno nu weer was neergezet. Deze kundige tijdreiziger (afwisselend op gitaar, banjo en viool) bracht de stampvolle zaal in vervoering met zijn enthousiasme en tijdloze muziek. Phosphorescent (vreselijke bandnaam) miste duidelijk dat enthousiasme en vond ik voornamelijk risicoloos en saai. Beter toeven was het bij Damien Jurado. Sinds ik hem in 2002 in New York voor het eerst zag, mag ik graag naar hem luisteren. Vooral op ‘I Break Chairs’ en ‘On My Way To Absence’ staan parels van nummers. Jammer genoeg speelde hij ditmaal vrijwel niks van dat oudere werk, maar dankzij zijn stem als een klok en grappige intermezzo’s werd het toch weer een mooi concert. Het duo Isobel Campbell & Mark Lanegan (bekend van Belle & Sebastian en The Screaming Trees) viel mij eerlijk gezegd een beetje tegen. Niet dat het slecht was, maar het ging allemaal een beetje langs me heen. Blijkbaar hadden meer mensen daar last van, want men verkaste halverwege al naar de Kleine Zaal, die tot de nok gevuld was voor Iron & Wine.

Iron & Wine

Samuel Beam trad dit keer alleen op en was wat mij betreft het hoogtepunt van het festival. Hij speelt naar eigen zeggen “niet de vrolijkste hits van het jaar”, maar wist met droogkomische opmerkingen de spanning tussen de nummers goed te breken, belangrijk voor een singer/songwriter omdat het anders zo zwaarmoedig wordt. De songs zelf waren stuk voor stuk beauties, prachtig gezongen en gespeeld en met mooie verhaallijnen. Beam kreeg de zaal muisstil. Kippenvel! Na hoofdact Wilco hoorde ik dat veel mensen ook kippenvel hadden, maar zo ver kregen ze mij niet. Ik vind ze zo wisselvallig: hele fraaie liedjes afgewisseld met doorsnee vierkwartsmaat-rock. En dan die posters waarop stond dat je geen foto’s mocht maken, ook niet met je mobiel: totaal misplaatste sterallures en niet echt meer van deze tijd. Gelukkig konden we nog terecht in de Kleine Zaal, waar Dave Rawlings Machine de zaal opzweepte met hun gedreven country-rock. Toch een fijn slotakkoord van een prima festival!

T-Ice

Leave a comment

Filed under Bühnenleben

Redactioneel Vera Krant 17 2010

Bestaat de duivel of God, of misschien allebei? Feit is dat gisterenavond tijdens het researchen voor Dorsvloer vol confetti de computer uitviel. Zat net in een YouTube filmpje van Twee Vandaag (EO) over Franca Treur, de auteur van dat prachtige boek. Maar het bleek slechts serverfalen waardoor deze VK een dag later uitkomt. Hoe dan ook, wat moet ik met een boek, daar is Rian toch voor? Zeker, maar Rian is gestopt. Het leven gaat voort, enzo. Zij laat weten het al die jaren met veel plezier gedaan te hebben, het bespreken van boeken dus. In principe zitten we nu met een vacature. Wie voelt zich geroepen?
Boeken lezen, ik doe het graag maar ‘t komt er zo weinig van. Ik denk maar zo: ze lopen niet weg, dat kan altijd nog. Maar als het dichtbij ligt kan ik het niet laten. Zoals Fietsen met Bob Dylan (de opvolger van Doem Dada) van Bill Mensema dat ik deze zomer las en (eveneens) in Groningen speelt. Dorsvloer vol confetti speelt in een Gereformeerd milieu op Walcheren waar ik ben opgegroeid. Was toen net zo oud als hoofdpersonage Katelijne. Franca komt uit Meliskerke vond ik uit bij researchen; in Koudekerke (waar ik woonde) Braamweg in, bij Breeweg linksaf, rechtsaf Noordweg volgen, langs Biggerkerksche Watergang en je komt er vanzelf (toeristische route). Het komt zo weer boven, net als de sfeer, de woorden, de namen. Met vaart geschreven en met humor. Tip! Read Rock’n’Joy.

PePr

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

Wavves – King Of The Beach (Fat Possum)

Wavves stond twee weken geleden met King Of The Beach op 1 in Pepr’s Trash That Beat. Het geluid van Wavves (spreek uit Waves) is een mix van lo-fi, punkrock en gruizige herrie en achter dit alles vindt je prachtige popnummers. No Age meets Jay Reatard. Twaalf nummers hoor je langs denderen en opener ‘King Of The Beach’ houdt je gelijk in een wurggreep met zijn snelle gitaarriffs en de vele distortion. In een hoge versnelling vliegt ‘Super Soaker’ voorbij. Hier hoor je kartonnen drums en een aardig van leer trekkende zanger Nathan Williams. Verder nog veel gruizigheid en gekte. Een prachtig punkpopnummer is ‘Linus Spacehead’. Mooie plaat die zo te horen werd opgenomen in een garage. Een meer dan nummer 1 hit! Van Wavves gaan we zeker meer horen.

Yvar

Leave a comment

Filed under Album reviews

Women – Public Strain (Jagjaguwar)

In 2008 verscheen het titelloze debuut van Women. Deze uiterst sympathieke jonge Canadezen lieten met hun donkere lo-fi/noiserock horen -en zien- kwaliteit in huis te hebben. Om het geheugen even op te frissen: de band speelde in najaar 2008, samen met Chad Vangaalen, hun allereerste Europese show in Vera. Het was de Hartkramp-concerttip van die week. De aanwezigen zagen een wat rommelig, maar o zo overtuigend concert. In 2009 tourden ze nog met het geweldige en hippe Deerhunter door Europa. Fans keken reikhalzend uit naar een nieuwe plaat en met Public Strain wordt het wachten rijkelijk beloond. Women heeft wederom een geweldige lo-fi/noiserock plaat gemaakt. De sfeer van het twaalf nummers tellende Public Strain is vrij donker en zelfs ligt psychedelisch, maar er is vooral ruimte voor mooie gitaarnummers, en zang met altijd een beetje galm erover. Alsof de Beach Boys met een noisende Sonic Youth staan te spelen. Pareltjes zijn ‘China Steps’ en ‘Drag Open’; heerlijk rockende nummers met dissonante gitaarklanken. Afsluiter ‘Eyesore’ kun je als het prijsnummer van de plaat beschouwen; een prachtig popnummer dat laat horen dat Women tot de spannendste bands van het moment behoort. Dit is geen ‘next big thing’ met de houdbaarheid van een jaar, maar een eigenzinnige kwaliteitsband die op 8 september j.l. in Amsterdam in ieder geval een strakke en harmonieuze set speelde en waar we live en op plaat alleen nog maar meer van kunnen verwachten. Public Strain is een fantastische plaat en komt misschien wel bovenaan in mijn eindlijst van 2010. Op vrijdag 26 november a.s. heb je de kans om Women samen met dd/mm/yyyy (spreek uit: Day, Month, Year) live in Vera te zien. Ik sta vooraan!

Yvar

Leave a comment

Filed under Album reviews

PePr’s Pusherman Playlist Week 37

Leave a comment

Filed under Trash That Beat

PePr’s Pusherman Playlist Week 35

ttb

Leave a comment

Filed under Trash That Beat