Into The Great Wide Open, 3-5 sep 2010, Vlieland

Voor het tweede jaar werd het knusse festival Into The Great Wide Open georganiseerd op ’s lands mooiste Waddeneiland: Vlieland. Met een goede line-up, diverse podia in bos en duin en slechts 5000 mensen een gemoedelijk alternatief voor veel andere evenementen (of voor als je, net als ik, nog in het regenwoud zat tijdens de zomerfestivals). Geen overdreven security-gedoe, geen lange wachtrijen, geen irritant volk, kortom: erg relaxed! Het vrijdagmiddagprogramma heb ik echter wegens werk wel moeten laten schieten, zodat ik pas bij The Tallest Man On Earth het terrein opkwam. Dat bleek de opmaat voor een kwalitatief sterk programma. Kristian Matsson, zoals de kleine Zweedse singer-songwriter eigenlijk heet, bracht aardig wat werk van zijn nieuwe plaat ‘The Wild Hunt’ ten gehore en dat viel niet verkeerd. Wat een stem! Daarna nog Caribou gezien, die doeltreffende songs afwisselden met flinke afzwaaiers, dus ze scoorden bij mij matig. Ze lijken soms geen keuze te maken welke richting ze opwillen. De avond werd afgesloten bij een DJ in De Bolder, wiens overgangen niet altijd even sterk waren, maar waar een hoop oude en nieuwe rock&roll op veel bijval kon rekenen.

The Tallest Man On Earth

De zaterdag eerst lekker uitgewaaid tijdens een fietstocht rond het eiland, om uiteindelijk te parkeren bij Pete And The Pirates, die ook wat nieuw werk lieten horen. Was ook één van die Britse bands die nog op mijn lijstje stond, maar in de tussentijd is hun muziek niet echt relevant meer. Voor een zonovergoten festival spelen ze wel de juiste muziek, zelfs als ze binnen spelen. Balthazar had te kampen met veel te harde bas en drums (die geluidsmensen op festivals leren het ook nooit) zodat de subtiliteiten enigszins verloren gingen. Wel een goed concert, ze blijven groeien. Dat laatste kan niet gezegd worden van Scram C Baby, waar ik per ongeluk bij belandde. Ooit speelden zij in Vera, lang lang geleden en het was wellicht beter geweest als het daarbij was gebleven. Geen idee waarom deze band nog doorgaat, maar ze schijnen het lievelingetje van de Excelsior-baas te zijn. Nuff said. Beter toeven, hoewel zeker niet mijn muziek, was het bij het zonnige Typhoon & New Cool Collective, die een leuk feestje bouwden. Tim Knol wist daarna zoveel mensen het bos in te lokken, dat het zelfs even vol was en men moest inschikken. Uitverkocht bos, haha. Zijn concert was onderhoudend, sfeervol en met een paar kippenvelmomenten. Tim Knol is vet. Van Moss maar twee (aardige, meer niet) nummers gezien en helaas van Arno nog meer. Aangekondigd als een legende was dit verreweg het slechtste optreden van het weekend. Leek Joe Cocker wel! De avond werd gered door The Whitest Boy Alive, die net als op Lowlands vorig jaar de beste show neerzetten. De ‘nerd- band’ ging helemaal los, het dansende publiek zong alles mee en toegift ‘Burning’ werd in verschillende versies gespeeld. Dolle boel, en dat zonder ‘beats’ maar puur op buitengewone muziekkwaliteiten. Mooi dat dat ook nog bestaat. De afterparty was deze nacht in jeugdsentiment De Oude Stoep, laten we het er maar op houden dat het erg laat werd.

Ben Howard

Op zondag eerst het nieuwe Britse hypeje Beth Jeans Houghton niet onverdienstelijk maar nog wat onervaren zien aftrappen, waarna die andere hype, Selah Sue, wat mij betreft flink door het ijs zakte. Stem ging echt door merg en been. Nee, dan Ben Howard! Ik kende maar een paar van zijn liedjes, maar voor mij was hij dé verrassing van ITGWO, en dan vooral door ’s mans gitaarspel, dat meer weg had van drummen. Waanzinnig! De hele Bolder was muisstil tijdens, en uitzinnig tussen de intense nummers. Howard, woonachtig op een Brits eiland, liet het fonkelnieuwe liedje ‘Gracious’ expres op het eiland Vlieland in wereldpremière gaan. Echt een topper in het genre! Terug op het hoofdterrein speelde Modest Mouse een gedegen set, hoewel de scherpe kantjes (zoals tien jaar geleden in VERA) er een beetje af waren. Leuk concert, niets meer, niets minder. Natuurlijk even bij Jon Spencer en zijn Heavy Trash wezen kijken, die lekker rockten maar verder erg voorspelbaar waren. De afsluiting was voor Oi Va Voi, dat helaas maar op half volume optrad, zodat het helemaal langs je heen ging tenzij je vooraan stond. Ach, toen zaten wij toch al te genieten van een prima Griekse schotel, nog wat laatste pintjes en een fraaie zonsondergang. Zeer geslaagd weekend!

T-Ice

Advertisements

Leave a comment

Filed under Bühnenleben

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s