Take Root Festival, 18 september 2010, Oosterpoort

De laatste jaren is de line-up van Take Root dusdanig verbeterd dat ik bij de 13e editie ook maar eens de gang naar de Oosterpoort gemaakt heb. Leuk om weer eens één van de jongsten te zijn op een festival! De ‘middagbands’ speelden mij te vroeg, dus ik kwam pas binnen toen Deer Tick net afgelopen was. Die hebben een aardige plaat uit, maar ik vernam dat ik aan het optreden niet heel veel gemist had. Ondertussen stond Musee Mecanique al op de planken in de Entreehal, waar ze een sfeervolle set neerzetten, onder andere met zingende zaag. Black Mountain trok de Grote Zaal flink vol, maar kon mij ondanks een handvol mooie songs niet de hele show boeien. Ik zie Amber Webber dan ook liever in Lightning Dust. Leuker, en verrassender, was het optreden van Frank Fairfield in de Kleine Zaal. Hij klonk en zag eruit alsof hij rechtstreeks van een vooroorlogs podiumpje in Texas was geplukt en in Groningen anno nu weer was neergezet. Deze kundige tijdreiziger (afwisselend op gitaar, banjo en viool) bracht de stampvolle zaal in vervoering met zijn enthousiasme en tijdloze muziek. Phosphorescent (vreselijke bandnaam) miste duidelijk dat enthousiasme en vond ik voornamelijk risicoloos en saai. Beter toeven was het bij Damien Jurado. Sinds ik hem in 2002 in New York voor het eerst zag, mag ik graag naar hem luisteren. Vooral op ‘I Break Chairs’ en ‘On My Way To Absence’ staan parels van nummers. Jammer genoeg speelde hij ditmaal vrijwel niks van dat oudere werk, maar dankzij zijn stem als een klok en grappige intermezzo’s werd het toch weer een mooi concert. Het duo Isobel Campbell & Mark Lanegan (bekend van Belle & Sebastian en The Screaming Trees) viel mij eerlijk gezegd een beetje tegen. Niet dat het slecht was, maar het ging allemaal een beetje langs me heen. Blijkbaar hadden meer mensen daar last van, want men verkaste halverwege al naar de Kleine Zaal, die tot de nok gevuld was voor Iron & Wine.

Iron & Wine

Samuel Beam trad dit keer alleen op en was wat mij betreft het hoogtepunt van het festival. Hij speelt naar eigen zeggen “niet de vrolijkste hits van het jaar”, maar wist met droogkomische opmerkingen de spanning tussen de nummers goed te breken, belangrijk voor een singer/songwriter omdat het anders zo zwaarmoedig wordt. De songs zelf waren stuk voor stuk beauties, prachtig gezongen en gespeeld en met mooie verhaallijnen. Beam kreeg de zaal muisstil. Kippenvel! Na hoofdact Wilco hoorde ik dat veel mensen ook kippenvel hadden, maar zo ver kregen ze mij niet. Ik vind ze zo wisselvallig: hele fraaie liedjes afgewisseld met doorsnee vierkwartsmaat-rock. En dan die posters waarop stond dat je geen foto’s mocht maken, ook niet met je mobiel: totaal misplaatste sterallures en niet echt meer van deze tijd. Gelukkig konden we nog terecht in de Kleine Zaal, waar Dave Rawlings Machine de zaal opzweepte met hun gedreven country-rock. Toch een fijn slotakkoord van een prima festival!

T-Ice

Advertisements

Leave a comment

Filed under Bühnenleben

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s