Monthly Archives: November 2010

Doodsreutels week 47 – 2010

The Crown laat weer van zich horen middels Doomsday King. De vraag op ieders lippen is: kunnen ze nog wat ze in 2000 deden met Deathrace King? Het antwoord is voorspelbaar, nee! Zo goed is The Crown ook voor het uiteenvallen van de band in 2004 ook nooit meer geweest, maar schrijf deze deathtrashers nog niet meteen af. De met zware Slayer-inslag doordrenkte pure metal trekt even zo goed nog lekker door en laat je hart overslaan naar een bovengemiddeld toerental. De nummers zijn iets minder catchy maar beuken lekker door en lenen zich prima voor een satanisch rock ‘n roll feestje. In plaats van Johan Lindstrand heeft The Crown Jonas Stålhammar (God Macabre) antireligieus gif spuwend op zang aangetrokken. Het verschil is klein buiten dat Jonas een grovere korrel in zijn stem heeft. Snelheid wordt goed afgewisseld met lompheid en komt de dynamiek van cd ten goede. Nog steeds steelt The Crown ongegeneerd van jan en alleman maar The Crown mag dat want ze doen het met zo’n overdreven duidelijke knipoog dat je er alleen maar een brede glimlach van kunt krijgen. Entombed mag dan de god zijn van het synisme en de spot The Crown is een goede leerling.

Meh, meh onze Finse Geitlovers zijn weer los! In Finland mag je bij creatieve therapie muziek maken, dat wil zeggen instrumenten verneuken. Al twintig jaar doet Impaled Nazarene dat met volle overgave. We kunnen dus ook na twintig jaar en elf full lenght albums zeggen dat creatieve therapie geen enkel gevolg heeft voor het herstel van de patiënt. Na twintig laten deze heren op Road To The Octagon horen nog even gestoord te zijn als in het begin. Geen enkel compromis. Niet in de razernij van de nummers die je eigenlijk als evenwichtig mens alleen kan volgen na het legen van diverse treeën energie drank, niet in de punk geïmpregneerde black thrash metal die ze plaat in plaat uit weer laten horen. De productie van de plat is een van de krachtigste die ze tot nu toe gehad hebben. Luister naar de Motorhead bas sound die ronkt. De gitaren die ranzig scheuren maar bijna mooi klinken in de solo’s. De gierende gillende bijtende zang van Mika die lekker vooraan de mix licht zodat je alle giet perversiteit goed kunt ontcijferen. Impaled Nazarene spreid haat! En doen dat in de naam van de geit. Ga alsjeblieft niet lopen zeiken over de politiek correctheid hiervan want daar staat Impaled Nazarene boven, jointrokende niet werkende hippies moeten in ieder geval oppassen! Satan staat aan het roer met deze vier perverselingen als spreekbuis in dwangbuis. 13 Nucleair geladen nummers worden afgevuurd en daar helpt geen kogelvrij vest tegen. Aan subtiliteit hebben deze heren een broertje dood en met een in boksbeugel gehulde vuist slaat het je gelaat aan puin. Impaled Nazarene is uniek en sterker dan de weldenkende mens. Heb je ook zo de pest aan volle winkelstraten, supermarkten, markten Road To The Octagon is de perfecte soundtrack om een massale slachtpartij te beginnen.

Heb je na mijn vorige lofzang de cd van Ghost aangeschaft? Goed, gefeliciteerd en mooi he? Zo niet, ga es gouw naar de badkamer je polsen doorsnijden! Goed, Ghost is nog steeds geweldig en in die trant moet je ook even naar In Solitude luisteren. Ze komen uit Zweden en zijn ook stevig beïnvloed door old school satanische metal. Mercyful Fate, King Diamond, Coven, Black Sabbath, Angel Witch je hoort ze terug in dit eerbetoon aan de dagen dat de metal op kerkhoven thuishoorde. Lekker in het gehoor liggende galopriffs die eigenlijk allemaal wel wat bekend klinken. Het geeft niet originaliteit zou allen het authentieke gevoel maar in de weg staan. Een echte heavy metal zang die dus net even iets te hoog gaat voor zijn kunnen en de hele tijd hoor je ergens Satan’s naam. Het is alsof ik terug wordt geschoten naar het jaar 80 toen de Aardschok nog zwart wit was en je het aanbod van bands nog kon overzien. Derhalve pak ik ter viering van Ghost en In Solitude ook Raven, Angel Witch en Mercyful Fate weer eens uit de kast. Bedankt jongens!

En dan nog wat metal op de Vera-planken: vr. 3 december Melechesh + Noctiferia + Svart Crown en op vr. 24 december God Dethroned (presentatie nieuwe CD) + Toxacara.           

Wokkel

Advertisements

1 Comment

Filed under Doodsreutels

Redactioneel Vera Krant 22 – 2010

– Donderdag 25 november –

Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig (with friends like that, who needs enemies). Ik weet niet eens of dat wel officieel een ‘gezegde’ is (‘k ben daar niet super in) maar vind het wel een hele mooie. Dacht er aan toen mijn oog vandaag op de voorpagina van het Dagblad v/h Noorden viel, iets als: Provincie schiet plan Forum af. YES, dacht ik, trek die stekker er uit! Bezint eer ge begint. (Da’s ook een hele mooie maar niet aan heel veel politici besteedt) Waarom zou de provincie 35 miljoen geven aan een gemeente die aan megalomane ‘linkse hobbies’ doet terwijl een dorp als Pekela tot de armsten van gans Nederland behoort? (Volkskrant een dag eerder) Ga lekker zo door en je drijft de hele Veenkoloniën in de armen van de Grote Blonde Kuif! Met zulke vrienden… Al kan je dat ook weer zeggen van de PVV met al die dubieuze types. Maar daar is de hedendaagse Ollander dan weer te bot voor met z’n Oh Oh Cherso. En ondertussen maar Schreeuwen om cultuur. Die Forumneukers dan, die niet door hebben (of ze hebben er schijt aan) dat we hier na de aangekondigde bezuinigingen met een waanzinnig blok aan het culturele been zitten. Daar maakte de ‘kenner’ zich al de hele tijd zorgen over maar nu helemaal. De BTW fratsen maken het er ook niet beter op. Gosh, we zijn overgeleverd aan de wilde beesten. Bruin, blauuw, groen of rood, maakt niet uit. Laat ‘t verstand snel bovendrijven….

Rock’n’Joy, PePr

1 Comment

Filed under Rock'n'Joy

Les Savy Fav – Trouw Amsterdam, 19-11-2010.

In de voormalige burelen van dagblad Trouw is een tijdje terug een nieuwe coole concertzaal geopend, met boven een grote zaal en restaurant en beneden een ‘Kelderbar’. Lekker underground, daar voelen we ons op onze plek, aldus de voorman van Les Savy Fav, Tim Harrington. Na het op de zang na meevallende Cloud Nothings (beter dan op plaat) en het flink tegenvallende Sky Larkin (slechter dan op plaat), was het de beurt aan onze favoriete New Yorkse indierockers. In 2001 en 2002 stonden ze nog in Vera (met resp. Oxes en The Mars Volta als voorprogramma). Live zijn ze legendarisch, maar de opkomst was ditmaal wat matig. Misschien heeft nog niet iedereen door dat Les Savy Fav na een paar jaar mediastilte met ‘Root To Ruin’ één van de beste platen uit hun carrière heeft uitgebracht. De wel aanwezige gelukkigen kregen daar liefst zeven songs van te horen, en gingen massaal uit hun dak. Daartoe als altijd flink aangespoord door de knetterleipe Harrington, die onder meer verkleed op kwam, met chagrijnige uitsmijters op de foto ging, over de bar liep, zijn omvangrijke pokkel liet betasten, een eveneens rijkelijk bebaarde jongen een dikke zoen gaf en met een karretje dwars door de zaal reed. Onderwijl speelde de rest van de band retestrak verder, met een glansrol voor de gitaristen Seth Jabour en Andrew Reuland die weer geweldig door elkaar heen speelden. Naast veel nieuw werk (met ‘Appetites’, ‘Dirty Knails’ en de single ‘Let’s Get Out Of Here’ als hoogtepunten) speelden ze er gelukkig ook nog een paar van de vorige plaat ‘Let’s Stay Friends’ (‘What Would Wolves Do?’, ‘Patty Lee’ en het geweldige ‘The Equestrian’). Een paar keer dook de band nog verder in haar rijke historie en speelde met ‘Scout’s Honor’, het Hives-achtige ‘Blackouts’ en afsluiter ‘Je t’aime’ liefst drie tracks van hun debuut ‘3/5’ uit 1997. Zonder twijfel al vijftien jaar één van de beste livebands van de planeet!

T-Ice

1 Comment

Filed under Bühnenleben

Interpol @ HMH, 21 november 2010

Net als menig muziekliefhebber ben ik geen groot fan van onze sfeerloze bierhal. Wil je Interpol zien dan moet je er toch heen, dus principes opzij en op naar de HMH. Daar aangekomen net twee laatste nummertjes van Surfer Blood meegepikt, best leuk maar naar mijn idee toch wat te vrolijk voor het gemiddelde Interpol-publiek.

Interpol zelf speelt een ontzettend strakke show, met een minimalistisch decor en een sobere maar zeer passende lichtshow. Het brengt zowaar wat sfeer in de kille HMH.
De setlist biedt helaas weinig verrassingen, al valt het wel op dat het nieuwe album totaal niet de overhand heeft. De afwezigheid van The New, dat ze geregeld speelden in deze tour, is teleurstellend. Turn On The Bright Lights had uberhaupt, als hoogst gewaardeerde album, meer aandacht mogen krijgen. Maarja, bidden om Hands Away en Leif Erikson is al vaker ijdele hoop gebleken.
De grootste verrassing is Banks zelf. Sinds wanneer zoekt hij het contact met het publiek op; sinds wanneer stelt hij de rest voor en noemt herhaaldelijk de titel van het gespeelde nummer? Sinds wanneer glimlacht hij op het podium? Veel gekker moet het toch niet worden.

Ik had mijn twijfels over Interpol, na een tegenvallend soloproject van Banks en de afwezigheid van bassist Carlos D. Interpol heeft ze weggenomen met een overtuigend optreden. Vanavond zag ik dezelfde band die 013 drie jaar geleden betoverde. Het is geen spetterend optreden en de nummers worden grotendeels gespeeld zoals ze ook klinken op cd. Maar dat is dan ook wat we van Interpol verwachten, een strak, afstandelijk en ietwat kil concert zonder al teveel franjes. Het bezielde spel van gitarist Daniel Kessler en de glimlachjes van Banks zorgen al voor voldoende spektakel.

Marinke

Leave a comment

Filed under Bühnenleben

Mekka

Het was een waar mekka voor de underground de afgelopen weken in de stad.
Allereerst was daar Grinderman met een ongerept uitziende Nick Cave die de gruizige rock en roll beerput opentrok bijgestaan door de vroegere Bad Seeds, die getekend door jaren van rockverslaving  nu leken op een  Charles Manson achtige sekte met Amishe drummer. Prachtig concert. Donkere poetische rock.

Black Rebel Motorcycle Club in Vera - Photo: Peer

Twee weken later op hetzelfde podium The Black Keys. Verslavend. Dan Auerbach en Patrick Carney spelen het eerste gedeelte van de set ‘uitgekleed’, als duo op het podium met botte keihard kletsende drums en schuurpapier gitaar met huilende vocalen. Zompige garageblues in een romantisch jasje. Het publiek geniet. Het is alsof er een koele regenbui op een zomerhete dag over je heen valt. De muziek is rauw, maar strelend. Als de band zich bij hen voegt komen vooral veel nummers van laatste plaat Brothers voorbij.

Hoe een publiek te bespelen weten ook de retrorockers van The Firebirds. Twee dagen later spelen deze surfvogels de sterren van de nacht in een bomvol Viadukt. Het gitaarsnoer reikt tot bovenop de bar, de microfoonstandaard wordt in de dansende menigte geplant en het orgel stuitert bijna van het podium.

Dit soort waanzinnige acties hoef je niet te verwachten van de ingetogen Drive-By Truckers, die hun set het eerste half uur niet echt op de rails krijgen. Het geluid is wat mat en de rustieke sfeer ontbreekt. Het eenzame cowboy gevoel van Southern Rock Opera komt pas laat op gang, maar dan wordt de set uiteindelijk toch nog in Americana sferen afgesloten.

Een dag later lijkt Vera gedompeld in het Oost-Berlijn van de jaren tachtig. Drie schaduwen staan overbelicht op het podium en verdrinken in een MUUR van geluid. De Black Rebel Motorcycle Club spelen snoeihard, openen vrijwel direct met het lijzige ‘red eyes and tears’ en vervolgen dramatisch hun weg door onheilspellend drijfzand van gitaren. Het is oorverdovend mooi.

Nataly

Leave a comment

Filed under Bühnenleben

PePr’s Pusherman Playlist Week 45

Leave a comment

Filed under Trash That Beat

Redactioneel Vera Krant 21 2010

– Donderdag 11 november –

Ratatat

Hoogtijdagen in de club, tenminste als het over ‘volle bakken’ gaat. Tallest Man was het in een dag, Black Rebel Motorcycle Club in een weekje en wellicht gaat Ratatat vanavond ook uitverkopen. Tenminste, als de herfstorm geen roet in het eten gooit. Het plenst en wappert behoorlijk op dit moment. Bah, want m’n sigaretten zijn op, en ook kloten voor die mensen in de Euroborg. Geluk bij een ongeluk want ik heb het te druk hier om de bekerwedstrijd tegen ADO te bezoeken. Anyway, dit soort avonden krikt de cijfertjes lekker op, en die waren tot op heden al helegaar niet slecht. Zeker vergeleken bij het vorige jaar. Want dat was sappelen, volgens een rapport dat in de media werd genoemd schreef 65% van het clubcircuit toen ‘rode cijfertjes’, waaronder joen Vera.

Maar we moeten natuurlijk niet te hard gaan roepen dat het dit jaar wel ‘aardig’ gaat, voor je het weet jast deze regering er een flinke bijl in. De plannetjes liggen tenslotte te bakken in hun oventje. Brute plannen voor diverse sectoren en vooral voor de cultuur. Nu is het natuurlijk maar de vraag hoe lang dit ‘gezag’ op ‘het rode pluche’ blijft zitten, gesteund wordende door brute figuren die buren bedreigen en in dronken buien kopstoten uitdelen. Maar toch, je weet het maar nooit, wellicht wordt dat de norm in deze verbrute samenleving.  En wij ons maar druk maken over een pislift voor de deur.

Rock’n’Joy, PePr

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy