Monthly Archives: January 2011

OP EN NEER NAAR LOWLANDS

Yde, Winde, Oene, Bunde…
Boetele!
Zalk, Zuuk, Darp, Drogt…
Pieperij!
Wapse, Nolde, Pesse, Beerze…
Kolderveense Bovenboer!

PePr Klepper (op Gedignag 2011)

Advertisements

1 Comment

Filed under Rock'n'Joy

GILL (DON VAN VLIET)

Bub & Gill
Bub & Gill
Bub in India
Bub & Mat
Bub in the wool
Bub in a rug
Indoor Bub – Bub in stitches
Glass Bub – Bub in a rope
Bub in jail
Bub in tent
Bub in pale
Bub on springs – Bub’s brakes
Bub in pajamas
Bub’s party – with Gil & Mat & Bub in stitches
Erect Bub
Gill’s pill
Perfumeral

PePr Klepper (op Gedignag 2011)

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

LUCIANO

De Held
Ligt geveld
Op het matras
Van gras
Dokter meldt
Zich op het veld
Kijkt hem voorovergebogen
In de ogen
Die zich openen
De twinkeling keert terug
Hij recht zijn rug
Schudt zijn kop in ’t water
En niet veel later
Met een frisse smoel
Weer in het doel
De held
Van het veld
Bestand tegen alle geweld
Luciano José Pereira da Silva
Uit Purilandia Brasilia

PePr Klepper (op Gedignag 2011)

1 Comment

Filed under Rock'n'Joy

Redactioneel Vera Krant 02

– Donderdag 27 januari –

Het jaar is nog zo jong maar joen PePr heeft al enkele hectische Vera Krant-weken achter de rug. Het vorige nummer kwam tot stand in de dagen vlak voor de mega-ondeneming die Eurosonic heet, nummertje 2, die nu net uit is, is traditiegetrouw de POLLKRANT. En hoewel het merendeel van de 250 inzenders (een prima aantal, bedankt lieve mensen) zich van de internetversie bediende gaat het toch nog gepaard met een boel hand- en ontwerpwerk. Deze alweer 30ste(!) editie (in 1981 won DAF in de toenmalige enige rubriek Concert van het jaar de eerste Vera Poll Award) kende een nog nooit vertoonde spanning in de oerrubriek. De nummers 1 en 2 ontliepen elkaar slechts enkele tienden van een punt! Bij Downstage is er zelfs sprake van een dubbel-winnaar. Spoed U zich naar de uitslagen online.

Tussen al deze beslommeringen door had deze jongen het ook nog eens in zijn hoofd gehaald als dichter te performen op de Gedignag gisteravond. Het was, al zeg ik het zelf, een succes. Zal morgen mijn 2 brouwsels, en 1 van Don van Vliet, op PePr’s Corner zetten, al mis je dan natuurlijk wel het onontbeerlijke live element. Nog even terug naar Eurosonic. Het was hier ‘beneden’ al druk met 13 optredens in 3 dagen, ‘boven’ was het  ook groter dan ooit met naast Radio 3 op alle dagen vele andere Europese radiostations in de lucht vanuit Vera. Prachtig! Dan nu over naar de orde van de dag: Me & Stupid.

Rock’n’Joy PePr

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

HUT SPOT: PARODISSIMO (JANUARI 2010)

Ik ken mijn klassiekers niet. Ik geef het maar eerlijk toe. Over zulke dingen kun je beter niet liegen, want je valt er geheid mee door de mand. Ik ben een cultuurjunk, maar ook een slow cooker. Toen ik nog leeslijsten had voor mijn eindexamen en mijn studie Frans ging het rap. Zit er druk op de ketel en gaat de zweep erover, dan wil ik wel. Ik ben namelijk ook een brave leerling en een studiehoofd. Mijn eigen tempo ligt aanzienlijk lager. Over Márquez’ Honderd jaar eenzaamheid, waarvan een vriend een keer tot mijn verontwaardiging zei dat hij het zo slecht vond dat hij er letterlijk de kachel mee had aangemaakt, deed ik een figuurlijke honderd jaar. Steeds weer bleef de vuistdikke pil een week onaangeraakt op mijn nachtkastje liggen en moest ik bij wederterhandneming pagina’s terugbladeren en op de bijgevoegde familiestamboom zitten puzzelen om alle Aureliano’s uit elkaar te kunnen houden. Toch hield ik van dit boek en herinner ik mij details die vrienden die erover opgeven allang vergeten zijn. Ik ben een trage doch zorgvuldige consument. Ik proef goed. Als de smaak me bevalt blijft hij me lang bij. Misschien wel een leven lang.

Toch staat dit trage consumptiegedrag een brede algemene kennis enigszins in de weg. Zo kwam ik tijdens mijn studie slechts aan het eerste deel van het lijvige A la recherche du temps perdu toe, zag ik de magnifieke series Twin Peaks en Een schitterend ongeluk nooit uit en liggen De Kersenboomgaard (1904) en Madame Bovary (1856) nog steeds op de stapel van boeken-die-ik-nog-altijd-moet-lezen. Juist van die twee laatste meesterwerken zag ik het afgelopen jaar een gespeelde versie die naar ik vermoed de geschreven tekst heel dicht nadert – want de leesslak in mij gaat graag naar de bioscoop en het theater voor de virtuele versie. Noem het luiheid, ik zeg dat het een handige manier is om mijn van nature trage ritme te ondervangen.

Op 18 december speelden ‘t Barre Land en Discordia dat bewuste stuk van Tsjechov in Grand Theatre. De verarmde Russische landadel serveerde cider aan het publiek, kwekte over het weer als een stel oude wijven, schmierde met maniertjes en verloor zich in overige algemeenheden om niet te hoeven zeggen hoezeer het stak dat de oude datsja verkocht moest worden aan de eerste de beste projectontwikkelaars die de oude kersenboomgaard wilde platgooien om er zomerhuisjes op te bouwen. Alles gespeeld met een distantie die van het ernstige stuk bijna een klucht maakte.

In eerste instantie voelde ik me een beetje bekocht. Namen ze de oude Tsjechov nu op de korrel of zat die spot al in het script en hadden de recensenten die ik erop nageslagen had er per ongeluk overheen gelezen? Toen herinnerde ik me Claude Chabrol’s verfilming van Flaubert, met in de hoofdrol de onvolprezen ijskast Isabelle Huppert – per definitie afstandelijker dan een zoetgevooisde actrice van hetzelfde zeshoekige continent dat Frankrijk heet. Ook die visualisering van een geschreven werk waarvan ik altijd had begrepen dat het hartverscheurend en hoogdramatisch was had ik destijds met stijgende verbazing zitten bekijken. Ik herinnerde me niets van al die ongein uit de beschrijvingen de dames en heren literatuurdocenten.

De toelichting van Chabrol (1930 – 2010), in de DVD-extra’s die ik altijd van voor tot achter bekijk, werkte verhelderend. Flaubert meende het bloedserieus, legde de vriendelijk ogende grijsaard uit, maar hij was ook niet vies van een geintje en een meester in het parodiëren van de romantische literatuur van zijn tijd. Dat Chabrol zelf graag lachte om de oneindige onbenulligheid van de mensheid, zichzelf incluis, verklaart goeddeels waarom Madame Bovary hem na aan het hart lag. Dat hij het graag opnam voor de vrouw, die zijns insziens in de kunst al te vaak als monster wordt afgeschilderd, ook. Humoristische boeken schreeuwen om humoristische regisseurs die ze willen verfilmen. En humoristische toneelstukken om humoristische theatermakers.

Er staat een schier eindeloze reeks fake-trailers van de zogenaamde verfilming van Honderd jaar eenzaamheid op YouTube – met beelden van onder anderen Gladiator en 300. Waar is de humoristische regisseur die dit epos van de houtkachel redt?

Anneke Claus

Leave a comment

Filed under Hut Spot

Redactioneel Vera Krant 1 – 2011

Dinsdag 11 januari

Er wordt hier vandaag als een gek gewerkt. Bouwen en sjouwen om morgen helemaal klaar te zijn voor de dubbele invasie. Eerst die van Radio 3, dat enkele studios gaat installeren, daarna die van U, het publiek. Om half negen opent Ben Howard het Eurosonic bal, voor zover het Vera betreft, vrijdag rond 2 uur zullen de laatste klanken van Wolf People, mijn favoriet alhier, weerklinken. Verschil met vorige jaren: een AFTER PARTY op donderdag en vrijdag met resp. De Rode Neger en Het Vinyl Collectief.


En daarna kan het concertjaar 2011 beginnen. Maar eerst nog even het vorige. Verheugd kan ik U mededelen dat 2010 het meest succesvolle was ooit qua bezoekersaantal. Gemiddeld kwamen er op 132 avonden (ex Eurosonic) 184 bb, liefst 22 meer dan het matige 2009. Het was 12x uitverkocht en 3x bijna. De volle bakken kwamen op naam van: A Farewell To De Ster (15 bands!), Ratatat, Monotonix, Go Back To The Zoo, The Tallest Man On Earth, Two Door Cinema Club, Motorpsycho, Bettie Serveert, Black Rebel Motorcycle Club, Garcia Plays Kuyss, Midlake en Destine. Zij worden bedankt voor hun financiele bijdrage zodat we ook vele ‘kleintjes’ een kans konden geven. Zoals Times New Viking (met 19 het minst bezocht), DD/MM/YYYY, Evangelista, Thus:Owls en Lower Dens e.v.a. Over de kwaliteit van het gebodene hoop ik in volgende VK alles te melden: POLL UITSLAGEN! Deadline VERA POLL is 23 januari!!!!

Rock’n’Joy, PePr

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

VERHIP EEN STRIP: Op weg naar Zoar

De verbeelding van een meisje verbeeld; De grafische roman Op weg naar Zoar – een calvinistische strip over de laatste zuil van Nederland gaat over een zondag uit het leven van Sela, het alter ego (Sela©) van beeldend kunstenaar Liesbeth Labeur(1975). Zij heeft haar eigen jeugd als inspiratiebron genomen voor dit verhaal waardoor het boek een semi-autobiografische roman genoemd kan worden.

Sela is een Zeeuws meisje van 13 uit een bevindelijk gereformeerd en groot gezin die zich van alles gaat afvragen over hun geloof. Je zou het ‘een coming of age verhaal op vroege leeftijd’ kunnen noemen. Sela heeft een broer waar ze dol op is. Maar deze broer woont al op kamers en heeft zich van het geloof afgekeerd. Later blijkt heel subtiel in het verhaal dat hij een vriendje heeft. Ze heeft een vreemde droom over hem en de reformatorische kerk die in opstand komt en op weg is naar Zoar (de stad waar Lot veilig is als God de steden Sodom en Gomorra vernietigt). Dit zet een reeks vragen en dagdromen in gang bij Sela. Hoe meer ze dagdroomt over de ‘refolutie’ hoe meer ze zich afvraagt wie er mee mag door de poorten van Zoar. Hoe kan het dat, ondanks dat ze van haar broer houdt, hij misschien niet mee mag?

Deze dagdromen doorbreken de zondagse routine in huis en de twee kerkgangen ‘sochtends en ‘savonds. Sela wordt heen en weer geslingerd tussen het luisteren naar de preek, het wegdromen en haar worsteling om de droom te duiden. In de tekeningen zwiert Sela dan ook tijdens de preek tussen de kroonluchters van de kerk. Sela dwaalt makkelijk af in haar overpeinzingen en verbeelding. Tot aan vermelding van de ‘refolutie’ in het NOS journaal aan toe. Nog mooier is dat haar tekenaar Sela©, Liesbeth Labeur, deze verbeelding van het 13jarige meisje zo fraai vormgeeft. Een paar minpuntjes zijn dat de lengte van Sela onnodig wisselt en het moelijk is om bijvoorbeeld de dominee en de vader uit elkaar te houden. De gezichten en uitdrukkingen van de mannen zijn erg hetzelfde. Maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door Labeurs’ sterke punten. De speelse tekeningen van het schema van opstaan voor de vroege zondagmorgen tot een overzicht van de verschillende rollen snoep voor tijdens de kerkdienst (Rang, Fruittella, Top drop, Italiano etc) houden het verhaal luchtig. Evenals de inbreng van fotorealistische schoenzolen en kranten, of archeringen in grijstint bij een paar grote tekeningen. De tekening van de normaal spreekwoordelijke mantel der liefde, die uitgeworpen wordt om eenieder die niet gelooft lankmoedigheid te tonen, die maakt indruk.

Het is een krachtig boek door de tekenstijl en sterke beeldtaal, gewoven verhaallijnen en de manier van verbeelden. Als lezer wordt je meegetrokken in de belevingswereld van Sela en leer je ongemerkt aardig wat over de gang van zaken van de bevindelijk gereformeerden. De zware taal (tale Kanaäns) uit de Statenbijbel heeft grote invloed op de gedachtegang van Sela. Haar worsteling als 13-jarige de vraagstukken te behappen, wordt ook benadrukt door het zwart-wit gebruik van Labeur. De tekeningen zijn in een hoog contrast zwart-wit, als silhouetten, aangevuld met lijnen. De gezichten van haar moeder (soms broers en zussen) en kerkgangers zijn wit, uitgespaard in het vlak. Het zouden vele gezinnen kunnen zijn waar dit boek over verhaalt. Eénmaal is het gezicht van Sela’s moeder getekend. Wanneer er gebeden wordt voor het ontbijt en het hele gezin de ogen gesloten heeft. Onder het toeziend oog van de de almachtige. Of de lezer. Dan heeft haar moeder een gezicht.

Op weg naar Zoar – een calvinistische strip over de laatste zuil van Nederland, Sela©,
Uitgeverij Prometheus, ISBN 9789044616316, €17,95

Aimée

Leave a comment

Filed under Verhip een Strip