Monthly Archives: May 2011

Redactioneel Vera Krant 9 – 2011

Dinsdag 3 mei 2011

Juist op deze ‘Dag van de Persvrijheid’ mag ik zeggen wat ik wil. Dus ook Fuck up, Fuck You en Fucked Up. Ook een geliefd woord van The Inspector Cluzo, Fuck. Fuck the presedent, Fuck Sarkozy, I wanna Fuck the wife of the president en Fuck you als de showmaster het dansen van de meute niet bevalt en het nummer stil legt. In de VS ligt dat anders, zie de MTV video van Fucked Up uit Canada. F***ed Up verschijnt in beeld en de presentatiebitch zegt iets als ‘eft up’. Fuck em, denken wij dan. Maar ik ben nu ook Fucked up. Fucked up over de kaartverkoop van Fucked Up. Denk je, eindelijk, eindelijk weer eens een coole hardcore band voor de klagende hardcoremensjes, zijn er na een week nog maar 3 kaarten weg… What the Fuck is that? Fuck it! Kaputt! Destroyer!

Is dat even een mooi bruggetje naar mijn favoriete plaat van nu. Belachelijke naam natuurlijk, Destroyer. En met de plaattitel Kaputt erbij zou je denken aan een Oostenrijkse Rammstein-kloon. VERRE VAN DAT. Dan Bejar (ook Canada) is het brein van Destroyer, ook onderdeel van The New Pornographers (was er, net als Neko Case, niet bij toen die in 2006 in Vera waren). Kaputt is zijn 9de plaat. Smooth en slick as hell maar briljant en een absolute zwoele zomerplaat. Negen nummers, 50 minuten, en elke dag begin ik met Savage Night At The Opera, met zo’n onweerstaanbaar Cure-basje. Fucked Up liefhebbers zullen er van gruwen. Fuck em!

Rock’n’Joy, PePr

Advertisements

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

Bonus Footage: POP IS DOOD

Over pop wordt veel geluld. Een belangrijke vraag waar journalisten, critici, filosofen en sociologen, bobo’s en Jan Publiek steeds weer hun tanden in zetten is: Hoe staan we er voor? Gaat het goed en gebeuren er mooie dingen? Of is het helemaal niets meer, die pop van tegenwoordig? Een helder en eenduidig antwoord is lastig. Dat begint al met de vraag wat pop is. Maar ook achtergrond, interesse en invalshoek verschillen bij de discussierende popmedemens. ‘t Is maar net hoe je ‘t bekijkt. Vanuit een artistieke blik, of puur zakelijk? Of kijk je naar de sociaal-maatschappelijke impact? De invalshoeken op een hoop gooien met de bedoeling een allesomvattend oordeel te geven is een nobel streven. Maar het is ook een heuse breinbreker die een boel langs-elkaar-heen gelul oplevert. Het getuigt van lef of naïviteit om keihard te stellen dat pop, met alles er op en er aan, dood is. Popjournalist Arjan Terpstra deed het onlangs. Het leverde een heftige discussie op, die als gevolg alle kanten op ging. De kenners veegden hem opvallend resoluut aan de kant. Pop is niet dood; het heeft tegenwoordig een andere rol en functie dan bijvoorbeeld 15 jaar geleden, toen Terpstra zelf begon met schrijven. Pop leeft zelfs meer dan ooit als je kijkt naar hoe nadrukkelijk het aanwezig is in onze alledaagse levens. Dat was een van de conclusies toen de rook op de digitale snelweg was opgetrokken nadat de arme Terpstra door collega’s helemaal was afgefakkeld. Dit is verder niet de plek om een en ander tot in detail te bespreken, maar ik zag gisteren een deel uit de 6-delige serie “Kraut & Rüben” (WDR, 2006) op YT. Opnieuw een mooie repo over Krautrock in Duitsland (ik besprak eerder al “Krautrock; The Rebirth Of Germany”), maar ook een aanleiding om nog even wat Pop Is Dood-brokstukken op te pakken.

Kraftwerk

“Kraut & Rüben” (oorspronkelijk in 1979 gemaakt als ik het goed begrijp) heeft namelijk precies dezelfde invalshoeken. Wat waren de artistieke motieven van bands als Kraftwerk, Neu!, Can of Faust? Hoe pakten ze het zakelijk aan? En wat was de impact buiten de muziek om? Het deel dat ik zag (“Elektrische Impulse”) beantwoordt vooral de eerste vraag. Pop was rond 1970 al morsdood voor de krautrockers. In artistiek zin dus vooral. Pop was traditie, stilstand, achterom kijken, achteruitgang. Daar doe je aan mee, of je zet je er tegen af. Mensen als Klaus Schulze, Dieter Moebius, Klaus Dinger en Edgar Froese kozen dus voor het laatste, met de blik op de toekomst. Voor hen geen ‘nieuw’ Duits antwoord op Angelsaksische voorbeelden, en al helemaal geen Schlagers, maar wel een nieuwe muzikale taal, door henzelf uitgevonden. De vragen uit de popdiscussie van 2011 stelden zij zichzelf. Pop werd dood verklaard, maar het stond een ‘rebirth’ niet in de weg.

Het is dus vrij lastig om te stellen dat pop in algemene zin dood is. Maar je kunt de vraag wel voor jezelf, vanuit je eigen invalshoek, beantwoorden. De krautrockers deden het. Pop was dood, maar ze bliezen de boel opnieuw leven in. Dat weten we nu (krautrock is van grote invloed op de popmuziek), dat wist men toen natuurlijk nog niet. De repo laat heel mooi de twijfel zien die bij experimenteren hoort. De quotes zijn kort en helder, de muziek staat lang genoeg om er als kijker ook echt even in te duiken. Gelukkig liet men het niet bij praten en denken over popmuziek. ‘Gewoon doen’ was het motto. Met vallen en opstaan (je bent niet voor niets pionier), maar het besef dat er artistiek iets moois groeide liet het motortje draaien. Het geld was slecht, het gevoel was goed. ‘Pop’ noemden ze zelf hun muziek niet. ‘Rock’ ook niet. Nee, het was kunst. Dat de heren aanvankelijk nauwelijks in het pop- en rockcircuit optraden bewijst dat die laatste term waarschijnlijk het meest adequaat was. Met een lange adem werden uiteindelijk labels gevonden die er achter gingen staan, de media zagen er een verhaal in, en zo groeide het krautrockkindje als kool. Vooral Faust werd behoorlijk gepromoot, Kraftwerk kreeg hits, het buitenland raakte geïnteresseerd, en de rest is –zoals het oeroude gezegde luidt- geschiedenis.

Klaus Schulze

De popindustrie, media, ze spelen een grote rol in het levend houden van popmuziek. Ook daar moet avontuur zitten om de broodnodige nieuwe impulsen voor pop vanuit de underground naar boven te halen. Ik hoor Terpstra er nauwelijks over (hij heeft vooral artistieke argumenten, kan daar zelf aardig in mee gaan overigens), maar het krautrockverhaal accentueert dat nog maar weer eens. Als er nu al iets dood is, dan zou ik zeggen dat het probleem toch vooral in deze hoek zit. De wijze les van “Kraut & Rüben” is verder: we hebben altijd mensen –ongeacht achtergrond en invalshoek- nodig die de ballen hebben om nieuw leven in de zaak te blazen.

Paul Schwarte
www.ijamecono/wordpress.com

Leave a comment

Filed under Bonus Footage

Donderdag 21 april 2011

Een nieuwe trend? Machines op het podium, eigen ontworpen machines wel te verstaan. Want tolslijpers, electrische boren en kettingzagen hadden we al eens gehad in een ver verleden. Kowalski, Beatnigs en Space Streakings (ik herinner me nog de heerlijke benzinelucht die de Jappanners produceerden). Trouwens, later was daar nog het motorblok van The Kickers. Maar goed, een maand geleden kwam De Kift met een muurvullend bouwwerk en vandaag dus De Staat. Maar waar De Kift haar ‘brik’ in handzame brokken vervoerde moest ‘de machine’ van De Staat in haar zware geheel het stoepje op, want de voordeur was de enige waar ie (maar net) doorheen kon. Hoe dan ook, het gevaarte staat en ziet er evenals de ‘brik’ prachtig uit. Morgen de omgekeerde weg, dus maar niet teveel drinken vanavond… Enige conditie is ook wel vereist voor de Stadjer. Want na the Thermals (en het verrassend leuke Coathangers) gisteren en De Staat plus Death Letters vanavond volgen hier nog Times New Viking en the Luyas en in De Oosterpoort Katzenjammer en Clash. Dan moet er zaterdagmiddag ook nog gevoetbald worden (ikzelf met DIO Bier tegen koploper Amicitia VMC 4) en speelt zondag FC in Euroborg tegen NEC. Als je ‘t dan helemaal gek wil maken zit je zaterdagavond in Martiniplaza bij de eerste play-off wedstrijd van Donar. En dat alles tegen een decor van op en top zomerweer. Bah, wat een vak!

Rock’n’Joy, PePr

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy