Category Archives: Album reviews

Reviews about albums in the Trash That Beat list.

Moon Duo – ‘Mazes’ (Secred Bones)

Het Amerikaanse Moon Duo is zo’n band die hoog in de eredivisie van de underground speelt. Ripley Johnson van de geweldige psychedelische (kraut)rock band Wooden Shjips en zijn vriendin Sanae Yamada zijn Moon Duo. Ze bestaan sinds 2009 en in dat jaar brachten ze op het fijne Woodsist label (o.a. Woods, Ducktails) het prachtige Escape uit. Nu zijn ze terug met Mazes. En hoe. Overstuurde gitaren, een simpel orgel en een hypnotiserende sfeer maken Mazes tot een ijzersterke plaat. Vooral nummers als ‘When You Cut’ en ‘Run Around’ nestelen zich snel in je gehoor en vragen erom keer op keer gedraaid te worden. De geluidsmuren hypnotiseren je en werken verslavend. Wooden Shjips speelde al eerder in Vera en op vrijdag 6 mei heb je de kans om Moon Duo in je eigen Vera te zien. Noteer het in je agenda! Ik verheug me op de trip die Moon Duo live zal zijn. Met Mazes heb je in ieder geval een geweldige plaat in handen. Geniet ervan.

Yvar

Advertisements

Leave a comment

Filed under Album reviews

Wye Oak – ‘Civilian’ (Merge/City Slang)

Vanaf de eerste tonen van ‘Civilian’, de derde langspeler van Wye Oak, ben ik al verkocht. Dat het een duo is hoor je er niet aan af, want de songs hebben een volledig instrumentarium. Stonden Jenn Wasner en Andy Stack in hun begindagen (toen ze nog Monarch heetten) te boek als indiefolk, tegenwoordig dekt shoegaze of alt-pop wellicht meer de lading, door Engelse media al nu-shoegaze genoemd. Tja, zo kun je wel doorgaan, waar het om gaat zijn de songs! En die intrigeren, fascineren, verleiden en lokken je mee. Ik val als een blok voor gitaarloopjes als op ‘Two Small Deaths’ en ‘Dog Eyes’. De slepende akkoorden op ‘Plains’ roepen warme herinneringen op aan al bijna vergeten jaren ‘90 indiepopbands. Daarbovenop mogen de noise-gitaren af en toe heerlijk uit de bocht vliegen, zodat ‘Civilian’ van pop tot noise reikt. Het geweldige titelnummer staat hier, niet geheel toevallig, symbool voor. Prachtplaat! 

T-Ice

Leave a comment

Filed under Album reviews

The Vaccines – ‘What Did You Expect From The Vaccines?’ (Columbia)



Niet vaak, maar toch zo af en toe maakt een Britse band de hypes behoorlijk waar. Met een notering op de ‘Sound of 2011’-lijst van de BBC en met alleen het aanstekelijke hitje ‘Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)’ op zak, speelden The Vaccines al London Calling plat en komen nu met hun debuutplaat. Waarop een wisselend tempo te genieten valt, met bedachtzamere ballads en vuriger punkliedjes door elkaar. Beste meezinger is wat mij betreft ‘If You Wanna’, dat die twee categorieën afwisselt over couplet en refrein. Tijdens de eerste songs waan je je even weer in de jonge jaren van The Strokes of Arctic Monkeys, maar verderop is ruimte voor verdieping en afwisseling. Het is die combinatie, plus de bariton van Justin Young die The Vaccines toch een eigen smoel geven. En dat is al heel wat voor een next big thing uit de UK. Om de vraag in de titel te beantwoorden: geen wereldschokkend werk, maar de plaat voldoet meer dan aan de verwachtingen.

 

T-Ice

Leave a comment

Filed under Album reviews

Dum Dum Girls – ‘He Gets Me High’ [EP] (Sup Pop)

Wie deze EP als een irrelevant intermezzo tussen het grandioze debuut ‘I Will Be’ van vorig jaar en de toekomstige tweede plaat beschouwt, begaat een cruciale denkfout. ‘He Gets Me High’ laat met zijn vier songs in een kwartier juist zien dat de prille knop die Dum Dum Girls heet nu al tot volledige bloei komt. Deze vier meiden uit LA kijken verder over de horizon van fuzz-pop en presenteren hier volwassen, gevarieerde en ijzersterke liedjes. Dat de laatste daarvan ‘There Is A Light That Never Goes Out’ van The Smiths is, is een dappere keus met uitstekend resultaat. Ervoor komen, duidelijk geënt op 60’s girl-groups, ‘Wrong Feels Right’, ‘He Gets Me High’ en het rustiger ‘Take Care Of My Baby’ al aan bod. Niet te glad, niet te gruizig, hypnotiserend, sexy, fris en vooral zeer overtuigend. Op 8 april in Vera te zien, de dag erna op Motel Mozaïque. Je bent dum als je daar niet bij bent!

T-Ice



Leave a comment

Filed under Album reviews

Shipping News – ‘One Less Heartless To Fear’ (Noise Pollution)

In november 2010 verscheen van post-/mathrockers Shipping News ‘One Less Heartless To Fear’. Een live plaat. Het is al even geleden, maar dit is een plaat die je zeker moet horen als je van ‘Vera bandjes’ houdt. Shipping News is de band van voormalig Rodan leden Jason Noble en Jeff Mueller. Mueller speelde ook in het fameuze June of 44. Ook zijn er lijnen met The For Carnation en Slint. Kenners weten genoeg. Jason Noble geeft de band met zijn karakteristieke bass en stem een geheel eigen, soms tamelijk donker geluid. Je hoort zeven nieuwe en twee oudere nummers waarvan ‘Axons & Dendrites’ het hoogtepunt genoemd mag worden. Het is een langzaam opgebouwd nummer dat met een dissonant gitaargeluid naar een hoogtepunt gaat. De zang van Noble klinkt hier bijna als spoken word. Ogen dicht en genieten maar. ‘Morays and Demons’ is ook zo’n nummer met een mooie opbouw, en dat je op het puntje van je stoel doet zitten.
Bij het horen van ‘The Delicate’ moet ik aan Shellac denken. Rockt zeer goed. One Less Heartless To Fear is een geweldige plaat voor wie van super spannende rock met precisie houdt. Must have. Geniet er van.

-Yvar

Leave a comment

Filed under Album reviews, Trash That Beat

The War on Drugs – ‘Future Weather EP’ (Secretly Canadian / Konkurrent)

Door al het nieuwe-muziek-geweld van de afgelopen maanden, komen sommige platen ietsje langzamer bovendrijven dan anders. Zo ook de nieuwe EP van The War On Drugs, die onder de titel ‘Future Weather EP’ alweer eventjes bij de platenboer ligt. Door de mooie nummers op het debuut ‘Wagonwheel Blues’ – destijds, in 2008, hoog in het jaarlijstje van de Hartkramp-redactie – zijn er wat verwachtingen, maar de wetenschap dat er veel veranderingen binnen de band zijn geweest (drummer Kyle Lloyd en gitarist Kurt Vile verlieten de groep), drukt, noem het zelfbescherming, voor een groot deel het enthousiasme.
Duidelijk wordt dat de band grotendeels rondom Adam Granduciel draait, want ondanks het vertrek van Kurt Vile, is er weinig in het geluid veranderd; ook ‘Future Weather EP’, met een LP-karakter, is uiterst aangenaam. Nog steeds zet de band de verschillende geluiden van Big Star, Sonic Youth en Dylan naar hun hand en bouwt vanuit die basis aan mooie, meanderende deunen, waar Granduciel zijn zinnetjes mompelend overheen zingt. Toch is de ‘Future Weather EP’, vergeleken met ‘Wagonwheel Blues’ een stuk eenvormiger en wordt vooral het gevoel van het kabbelende, van het debuut afkomstige nummer ‘There is No Urgency’ zo’n zes keer uitgewerkt. Alleen het instrumentale ‘Missiles Reprise’ wijkt af en draagt daardoor bij aan de muzikale spanning. Maar het zwaartepunt ligt bij het sukkelende, maar verslavende geluid. Dat maakt deze EP zo mooi.

Niek

Leave a comment

Filed under Album reviews

Benoît Pioulard – ‘Lasted’ (Kranky / Konkurrent)

Al geruime tijd knutselt Benoît Pioulard bijzondere platen in elkaar. Die zijn meestal gevuld met herfstige muziek, vol samples en gitaargetokkel, waar Thomas Meluch, oftewel de man achter Benoît Pioulard, stemmig en melancholisch overheen zingt. Zo gaat het al jaren. Althans, sinds het verschijnen van ‘Précis’ in 2006. Want vanaf dat moment is het, dankzij Kranky, wat makkelijker om de muziek van Benoît Pioulard te beluisteren – het werk wat daarvoor verscheen, is beperkt verspreid. Nu ligt er ‘Lasted’, de opvolger van het in 2008 uitgekomen ‘Temper’, en dit keer weet Benoît Pioulard dat wat hij goed kan, zo helder en levendig te brengen dat hij boven zijn vorig werk uitsteekt. Nog fraaiere ambient en dito soundscapes, aangevuld met omgevingsgeluiden, die vervolgens worden afgewisseld met melodieuze zang en al dan niet gesamplede gitaarpartijen. De ene keer gebeurt het – met ‘Tie’ – sfeervol, maar het gebeurt ook, en daarmee kenmerkt ‘Lasted’ zich, goed up-tempo met wat drumcomputer-gerelateerd-werk, zoals bij ‘RTO’ en ‘Shouting Distance’. Een fijne afwisseling die ervoor zorgt dat je geen genoeg van de regenachtige deunen krijgt. En avontuurlijke fans van Iron & Wine, Grizzly Bear en liefhebbers van Atlas Sound, Boduf Songs en Stars of the Lid (of andere Kranky-projecten) zullen zich daardoor met ‘Lasted’ een mooie plaat in huis halen.

Niek

Leave a comment

Filed under Album reviews