Monthly Archives: February 2010

Redactioneel Vera Krant 4

Babylonische spraakverwarring’: een situatie waarin allen door elkaar praten en niemand er meer wijs uit wordt. Ik heb het maar even opgezocht bij Wikipedia. Oftwel: ik luister naar het Kamerdebat over Uruzgan op Radio 1. Het is bijkans een Commedia dell’ arte. Ook hier komt Wikipedia goed te pas:
Een toneelstuk waarin steeds dezelfde personages met steeds dezelfde naam, een direct herkenbaar uiterlijk en eenzelfde karakter optreden. Enkele personages zijn: Capitano (Balkenende), Arlecchino (Wilders), Isabella (Kant), Pantalone (Bos), Dottore (de voorzitter) en nog zo een paar. En dan hebben we het over de ‘hoge’ politiek he, dat er wederom een ontluisterend zootje van maakt. En dat alles binnen 2 weken voor de Gemeenteraadsverkiezingen… Ik bedoel: is dit nog serieus te nemen? Wie gaat er straks nog stemmen? Heeft dat uberhaupt nog zin? Men doet maar wat! Noord-Zuidlijn in de hoofdstad, een Forum en tramtrein in Groningen Stad (ik 2x TEGEN!), en zo heeft elk durp wel wat. Maar ik zou het wel doen, anders kun je straks niet meer met de fiets naar Vera (laat staan dat je’m kan parkeren hier) en staat er een toren van Babel naast de Martinitoren. Moet je wel op de goede (tegen)partij stemmen, en da’s ook weer niet zo eenvoudig. Ach, gelukkig beginnen zo direct de Olympische Spelen weer. Ook daar wappert het Oranje niet florissant (al hangt de Maple Leaf er ook wat dor bij, organisatorisch dan) maar de sport is mooi. Kicken bij de Downhill, de Halfpipe, ijshockey (Canada met Staal, wiens familie al lang gelden Olland verliet, heel verstandig…)

Rock ‘n Joy PePr

Advertisements

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

Redactioneel Vera Krant 3

Zo, dat was een beetje dom van mij de vorige keer op deze plek. Hield het stuk zomaar op middenin een regel. Tsja, de stress van de deadline was weer groot en toen plakte ik het een over het ander. Ach, waar ging het ook verder over. Over de winst van de FC op Heerenveen bijvoorbeeld. Dat was toen nog heel bijzonder, een winnende FC, maar inmiddels zijn we alweer 7 punten opgeschoten, weten we niet beter, koesteren we de engeltjes op de lat van Luciano en dromen al van play-offs. Verder natuurlijk over de eregalerij der Poll Winners in de Grote Zaal, inmiddels inclusief Health, de meest recente. Lekker wegdromen bij een glorieus verleden. Maar gelukkig doen we dat pas ’s avonds laat, overdag wordt er getimmerd aan weer een ijzersterk jaar, al zeg ik het zelf. Intussen siert ook Midlake de lijst. Het kost een stuiver maar dan heb je ook wat. Al denken ze daar bij Pitchfork anders over. Gosh, daar werd de recente plaat even afgebrand. Ik deel die conclusies geenszins. OK, de gemakkelijkere (‘Fleetwood Mac’) hits ontbreken, en zoals Tim Smith vorige week in een Volkskrant interview toelichtte keren die ook niet terug, maar na meerdere luisterbeurten kruipen de ingetogen wonderschone songs als bloed door je aderen. Maar dat is pas eind april, tot die tijd valt er ook een megahoop te genieten te beginnen met The Black Angels vanavond, die hier al een uurtje of twee rondsjokken, en Madensuyu niet te vergeten, die ik net de hand schudde.

Morgen heel andere koek met Destine, een kolkend uitverkocht jeugdhonk, aan de reserveringen te zien. Ha!

Rock’n’Joy, PePr

Leave a comment

Filed under Rock'n'Joy

Yeasayer – ‘Odd Blood’ (Secret Canadian)

Yeasayer heeft met ‘Odd Blood’ een nieuwe plaat uit. Met het in 2007 verschenen debuut ‘All Hour Cymbals’ kwam de band krachtig vanuit die borrelde bandjesscene van Brooklyn naar voren. Die plaat was een uitbundige verzameling van weird folk en artrock, zoals Talking Heads dat vroeger deed, inclusief de niet-westerse ritmen en percussie. Hoewel steeds meer bands de door Yeasayer opnieuw warm gemaakte paden volgen, bedienen de heren van Yeasayer zich alweer van een andere sound: het geluid van de populaire muziek uit de jaren ’80. Hoewel ‘Ambling Alp’ nog een beetje op ‘All Hour Cymbals’ terugblikt, komt er bij ‘Odd Blood’ nauwelijks een gitaar aan te pas en dirigeren de sterk naar eighties riekende synths de songs. ‘Madder Red’, ‘I Remember’ en ‘O.N.E.’ drukken een duidelijke stempel en ze roepen herinneringen op aan iets als Duran Duran, maar Yeasayer is scherper en minder toegankelijk. En net wanneer de plaat dreigt te verzanden in dansbare tonen, sluit Yeasayer uiterst boeiend af met het schitterend uitwaaierende ‘Grizelda’. De band is met ‘Odd Blood’ wederom een stap voorwaarts en lijkt met deze plaat alles onder controle te hebben. Knap gedaan. Laat de rest maar weer volgen.

Niek

Leave a comment

Filed under Album reviews

Four Tet – ‘There is Love in You’ (Domino)

Kieran Hebden wist onder de naam Four Tet een kleine tien jaar geleden de muziekwereld aangenaam te verrassen met zijn mix van elektronica, glitch en soundscapes. Hebden liet op Pause (2001) en Rounds (2003) horen dat hij een vakman van het eigenwijze soort is. Hij is een underground-lieveling en wordt gelauwerd door o.a. Thom Yorke (Radiohead), en een tweede Four Tet was en is niet zo makkelijk te vinden. Manitoba die nu onder de naam Caribou opereert maakt vergelijkbare muziek en is een naam om te onthouden. Zijn fantastische plaat Andorra uit 2007 kan ik je van harte aanbevelen. Recent bracht Hebden werk uit met jazz-veteraan Steve Reid, maar echt een sterk album kwam er na Rounds niet meer. Nu is er There is Love in You. Hebden is vaste DJ in een Londense club en de invloed van dance is op deze plaat goed te horen. Het tweede en tevens langste nummer ‘Love Cry’ is een soort mantra waarop het goed dansen is. Ook ‘Sing’ en ‘Plastic People’ doet je verlangen naar een coole club waar alles klopt. Hebden heeft weer een eigenzinnige plaat gemaakt die hopelijk een groter publiek zal aanspreken. Op VPRO’s luisterpaal was There is Love in You onlangs al plaat van de week. Zeg het voort!

Yvar

Leave a comment

Filed under Album reviews