Vera Promotiefilm

Deze film werd door Sanne Walvius, Kelvin Woudenberg, Gert Jan Naber en Berry Fidom gemaakt in het kader van een opdracht voor het Alfa-College.  Dank hiervoor!

Arnoud

Vera band van de eeuw #2

In de categorie Nederland zijn de volgende 50 bands/artiesten genomineerd op basis van goede Poll resultaten in de jaren 2000 t/m 2009:

35007 (Loose) // About // After Forever // Alamo Race Track // Amsterdam Klezmer Band // The Apers // At No Bikini Beach // Aux Raus // Bauer // Bettie Serveert // Beukorkest // Brown Feather Sparrow // Caesar // Claw Boys Claw // De Keefman // De Kift // De Staat // The Ex // Face Tomorrow // Feverdream // God Dethroned // Gorefest // The Hospital Bombers // Human Alert // Inhume // Johan // Low Point Drains // Lucky Fonz III // The Madd // The Miracle Men // Moke // The No-Goods // Oil // Peter Pan Speedrock // The Quotes // Seedling // Smutfish // Soda P // Spider Rico // Spinvis // Sticks & Kubus // Stuurbaard Bakkebaard // Suimasen // T-99 // Typhoon // Vladimir // Voicst // We vs Death // The Wounded // zZz

Later volgen nog de ‘wildcards’.

PePr

Brimstone Howl – ‘Big Deal, What’s He Done Lately?’ (Alive)

Het Amerikaanse Brimstone Howl schijnt boos te worden als je hun muziek als garagerock omschrijft. Maar ja, als je leren jasjes draagt, ternauwernood je instrument kunt bespelen en je liedjes rammelen aan alle kanten, loop je nu eenmaal het risico dat je dat etiket krijgt opgeplakt. Van wezenlijk belang is zo’n term natuurlijk niet. Veel belangrijker is dat Brimstone Howl zo goed is dat de vraag over hoe je het moet noemen er überhaupt niet meer toe doet. Big Deal, What’s He Done Lately? is zo namelijk verslavend dat alleen nog een keer draaien belangrijk is. Net als het in de zelfde wateren vissende Black Lips weten deze straatschoffies even knappe als catchy popliedjes te verpakken in een bak gruizige herrie.

Het verschil is dat Brimstone Howl het meer in de twang zoekt en nog een stukje harder rockt. Ze verwerken volop blues en countryelementen in hun nummers, waardoor dit zooitje ongeregeld bij tijd en wijle klinkt als zojuist geïncarneerde versie van The Gun Club. Het resulteert in furieuze punkblues waarbij Lou Reed goedkeurend toeknikt hoe de rook uit je speakers omhoog kringelt. Zoals het de betere garagepunker betaamt is er van een degelijk geluid nauwelijks sprake. De productie heeft bestaan uit het met schuurpapier bewerken van de mastertape en ook dat is precies zoals het hoort. Dit soort muziek dient nu eenmaal gruizig, ranzig en in your face te worden opgediend. Big Deal, What’s He Done Lately? rammelt, schuurt en kraakt aan alle kanten. Veel leuker ga je het dit jaar niet meer horen.

Bart

Bear in Heaven – ‘Beat Rest Forth Mouth’ (Hometapes)

Even een snelle tip. Bear in Heaven komt na haar debuut in 2007 (Red Bloom of the Boom) ijzersterk uit de verf op Beast Rest Forth Mouth. Beide platen kwamen uit op Hometapes, het label van oa Schlaraffenland (ook zo’n fijne band) en Megafaun. Heerlijke dromerige pop met net even dat experimentele tikje wat het echt cool maakt. Denk aan de spanning van een band als Deerhunter, maar dan iets meer 80s invloeden en (orchestrale) synths (bijvoorbeeld ‘You Do You’). Andere referenties: Caribou, M83, Animal Collective. Echt even checken, want dit is een heule vette plaat!

Just

PePr’s Pusherman Playlist Week 49

tw	lw	pp	PePr Pusherman Playlist – 2009 – 26ste jaargang, wk 49	nat	wi
1	1	1	BRIMSTONE HOWL - Big Deal, What’s He Done Lately?	USA	3
2	7	2	APSE - Climb Up (ATP/Konkurrent)	USA	7
3	.	4	PERSON L - The Positives (Arctic/Rodeo)	USA	1
4	.	5	THE DUTCHES & THE DUKE - Sunset/Sunrise	USA	1
5	.	6	POLVO - In Prism (Merge)	USA	1
6	4	3	THE TWILIGHT SAD - Forget The Night Ahead (Fat Cat)	UK	9
7	.	7	FOOL’S GOLD - Fool’s Gold (I Am Sound)	USA	1
8	.	8	AUDIOTRANSPARENT - Chekhov Guns (Excelsior)	GRU	1
9	15	9	TIMES NEW VIKING - Born Again Revisited (Matador)	USA	7
10	18	10	MOUNT EERIE - Wind’s Poem (Tomlab)	USA	3
11	19	11	ISBELLS - Isbells (Zeal)	BEL	3
12	2	1	A PLACE TO BURY STRANGERS - Exploding Head (Mute)	USA	7
13	.	13	BEAR IN HEAVEN - Beat Rest Forth Mouth (Hometapes)	USA	1
14	.	14	SYSTEM OFFICER - Underslept (Konkurent)	USA	1
15	.	15	HUSH ARBORS - Yankee Reality (Ecstatic Peace)	USA	1
16	3	1	THE HEX DISPENSERS - Winchester Mystery House	USA	11
17	5	5	THE BLACK HEART PROCESSION - Six	USA	9
18	6	6	ANTI POP CONSORTIUM - Fluorenscent Black (Big Dada)	USA	7
19	8	8	MUMFORD & SONS - Sigh No More (Co-Op/V2)	UK	7
27	17	17	PORT O’BRIEN - Threadbare (City Slang/V2)	USA	7
28	20	20	HEAVY TRASH - Midnight Soul Seranade (Fat Possum)	USA	3
20	9	9	THE ASTEROIDS GALAXY TOUR - Fruit (Small Giant)	DEN	13
21	10	2	FUCK BUTTONS - Tarot Sport (ATP/Konkurrent)	UK	9
22	11	9	KURT VILE - Childish Prodigy (Matador)	USA	9
23	12	4	ALBERTA CROSS - Broken Side Of Time (Ark/PIAS)	USA	11
24	13	1	LIGHTNING DUST - Infinite Light (Jagjagiwar)	CAN	15
25	14	1	THE DODOS - Time To Die (Wichita)	USA	15
26	16	16	GIRLS - Album (True Panther/PIAS)	USA	7
29	21	15	THE XX - The XX (Young Turks/V2)	UK	11
30	22	6	MONSTERS OF FOLK - Monsters Of Folk (Rough Trade)	USA	9
			tw=this week/lw=last week/pp=peak position/wi=weeks in/by PePr

Redactioneel Vera Krant 22

Poster © Wytse Sterk

Die arme mannen van Anti Pop Consortium hangen elk uur aan de telefoon, in Hamburg in de file, in Bremen in de file, het wordt steeds later. Ik dacht al: maakt niet uit, er is hier toch geen belangstelling in Grunnen, we kunnen ook gewoon een biertje drinken. Maar dat zei ik uiteraard niet. En er komt natuurlijk best wat volk, uit het hele land zelfs. Want hoe vaak kun je ze nou zien pingpongen? Gisteren was het ook al niet vet wat dat betreft. Eindigen we weer onderaan in de tour, lijken de FC wel. Trouwens, die Tim haatte de poster. Ik ben toch geen aap met een pakje? Dacht dat hij het was. Maar die aap had toch geen hoedje? Zette hij zichzelf toch behoorlijk voor aap. Toen het me de hele tijd aan Stealers Wheel/ Gerry Rafferty deed denken ben ik maar Ajax gaan kijken, maar dat was ook kut. Aan onvervalste rock’n’roll is getuige j.l. zondag ook al niet veel behoefte en Lightning Dust moest het vorige week flink afleggen tegen Audiotransparent gelijktijdig. Maar dat zat er natuurlijk dik in. Wel jammer, want het gezang van de twin-sisters was van engelachtige schoonheid. Was zowizo al de week van de goddelijke samenzang, want Megafaun solliciteerde met hun Beach Boys-kwaliteit regelrecht naar een topnotering in de aanstaande Vera Poll. Maar goed, er zitten nog wat kaskrakers aan te komen. Zo gaat Asteroids Galaxy  Tour als een tierelier, Isis en consorten meer dan aardig en Triggerfinger zou wel eens uitverkocht kunnen zijn voor de dag van spelen!!! Ik waarschuw alvast. En De Collecte moet natuurlijk ook ramvol worden zodat we met een fijne donatie goede sier kunnen maken in dat Glazen Huis. Alzo hoop ik dan toch nog boven de 160 gemiddeld te komen, dik 20 bezoekers minder dan in 2008 en een flinke domper in de beurs. Is het de crisis? Is het een kutprogramma? Of is het gewoon veel te druk hiero, want 140 concertavonden is een vet Vera-record.

Ramses Shaffy (29/08/1933 – 01/12/2009)

Ach, we overleven het wel. En een nieuwe jaar staat voor de deur, met verse plannen en al een hoop moois op de planken. MUSIC ALWAYS SURVIVES! Ook al gaat er soms een dood. Ach, die Ramses. Heeft hier nooit gespeeld, want toen was het nog een Christelijke studentensoos, maar een groot zanger/performer/mens was het. Als ik ruimte had zou er een flinke foto in staan (bij deze, red.).
LEVE RAMSES!

Rock’n’Joy, PePr

Polvo – ‘In Prism’ (Merge)

De Amerikaanse band Polvo staat op een eiland als het om indierock gaat. De band heeft patent op een geheel eigen, tegendraads geluid met altijd verrassende wendingen. Naast schurende gitaren is er steeds een flirt met Oosterse muziek. Dat leverde in de jaren ‘90 van de vorige eeuw platen op zoals Cor-Crane Secret, Today’s Active Lifestyles en Exploded Drawing. Deze platen kunnen gerust gezien worden als klassiekers. In 1998 was Shapes hun afscheidsplaat. Maar dan is het 2008 en de band speelt op het All Tomorrow’s Parties festival in Engeland, en onlangs verscheen In Prism. Hell yeah! Een bezoek aan de platenzaak is altijd al een leuk uitje, maar met het verschijnen van de nieuwe Polvo werd het extra bijzonder. Na het openingsnummer ‘Right the Relation’ gehoord te hebben, dat met een mooie gitaarriff begint en bol staat van onverwachte wendingen, laat Polvo horen dat ze in topvorm zijn. Bij ‘D.C. Trails’ wordt er wat gas teruggenomen om met ‘Beggar’s Bowl’ naar de vijfde versnelling op te schakelen. Wat een geweldig nummer! Ook hier weer die onverwachte wendingen, het mooie oosterse gitaarloopje en de strakke drum. Het nummer ‘Lucia’ wordt rustig opgebouwd, maar ook hier gaan de elektrische gitaren opeens op vol volume. Experiment is er ook aan het begin van ‘Dream Residue / Work’ waarbij de overgang naar een ‘normaal’ gitaarnummer tamelijk perfect klinkt. Mocht je al met je eindlijstje bezig zijn, dan verdient In Prism zeker een luisterbeurt, want na een lange tijd van afwezigheid laat Polvo horen niet aan je lijstje te mogen ontbreken. Geniet er van.

Yvar

Hush Arbors – ‘Yankee Reality’ (Ecstatic Peace)

Vorig jaar werd ik aangenaam verrast door de titelloze plaat van Hush Arbors. De songsmid van deze band heet Keith Wood. Hij en zijn mannen hebben met Yankee Reality een plaat afgeleverd die aan mooie muziek doet denken zoals de freefolk van Sunburned Hand of the Man, songs van Neil Young en gruizige gitaren met feedback zoals je het wel bij Yo La Tengo hoort. Ook hoor je invloeden van Dinosaur jr. Maar dat is ook niet zo vreemd als je bedenkt dat Dinosaur jr’s J Mascis op een aantal nummers meespeelt en ook verantwoordelijk is voor de productie. Hulde voor deze man. Opvallend is dat ‘Yankee Reality’ wat voller en volwassener klinkt dan zijn voorganger. De liefhebber van klassieke rock met modernere en eigenzinnige invloeden komt hier prima aan zijn trekken. Opener ‘Day Before’ is een prettige start als je van een mooie song met kop en staart houdt terwijl ‘Lisbon’ van een fijn scheurende gitaar is voorzien. Al te gortig wordt het hier niet, maar met ‘Devil Made You High’ gaan de remmen los; een muur van geluid waar je u tegen zegt. Hush Arbors laat op Yankee Reality horen mooie en vooral opwindende muziek te maken die zich weet te onderscheiden. Aanrader! En dat op het allemaal op het mooie label Ecstatic Peace! van Thurston Moore.

Yvar

Felix – ‘You Are The One I Pick’ (Kranky)

Kranky staat als label altijd garant voor verrassende en diverse muziek; experiment en drones van Pan American, Loscil en Tim Hecker tot de indierock van Deerhunter. Het Britse trio Felix brengt er ook haar plaat op uit en doen dat in Kranky-stijl. Zij doen in rustige songs met een klassieke invloed. Het klassieke komt vooral door de piano en cello die worden gebruikt. Op hun MySpace wordt Erik Satie als invloed aangedragen en het verwondert me een beetje dat Rachel’s hier niet wordt genoemd. Op You Are The One I Pick hoor je elf verstilde nummers met zeer Britse zang van Lucinda Chua die door minimalistische drums van Chris Summerlin worden begeleid. De plaat begint met ‘Death To Everyone But Us’ en ‘You Are The One I Pick’ wat aarzelend, maar met ‘Ode To The Marlboro Man’ weet Felix te overtuigen. De rest van de plaat is fascinerend, maar het is wel jammer dat de songs wat kort zijn. Een aanrader.

Yvar

Systems Officer – ‘Underslept’ (Temporary Residence / Konkurrent)

Wie naar de eerste tonen van het debuut van Systems Officer luistert, zal meteen worden overspoeld door een golf van herkenning: Armistead Burwell Smith IV is terug. De man die met Three Mile Pilot en Pinback schitterende platen maakte, heeft nu, onder de noemer Systems Officer, zijn soloproject. Een project dat naar verluid uiterst moeizaam tot stand is gekomen. En al had Zach Smith vijf jaar nodig voor het schrijven, schaven, schuren en opnemen van het debuut ‘Underslept’, het resultaat mag er zijn; het biedt een tal van parels en hoogtepunten.
Maar wie bij deze zware bevalling op vernieuwing of verrassing had gehoopt, komt bedrogen uit. Smith blijft heel dicht bij wat we van hem kennen. Hoewel Systems Officer veel met toetsen werkt, hebben de nummers dezelfde complexe, maar intrigerende popdeunen die Pinback zo herkenbaar maken. ‘Sand II’ en ‘East’, bijvoorbeeld.
Daarnaast ademt de plaat de sfeer van Three Mile Pilot; vol dramatiek en zwaarmoedige klanken. Maar er zijn ook enkele lichtpunten, want soms trekt Smith zijn muziek in de richting van iets als Spiritualized of Galaxie 500, zonder dat hij daar heel dichtbij in de buurt komt. Afgezien van dat, doet Armistead Burwell Smith IV gewoon wat hij het beste kan en dat blijft altijd mooi.

Niek